7. Veel gebeden en toch geen zekerheid
Opdat de duisternis wijkt, 7, George Cutting
Alle delen van deze reeks
- 1. Hoe ontkom ik aan de straf?
- 2. Ik word alleen maar slechter
- 3. Groeien om behouden te worden?
- 4. Te slecht om gered te worden?
- 5. Niet op de goede manier bekeerd?
- 6. Kon ik het maar aannemen!
- 7. Veel gebeden en toch geen zekerheid
- 8. Is een gelukkig gevoel gelijk aan zekerheid?
- 9. Bang dat ik niet ben aanvaard
- 10. Ik probeer wel te geloven, maar ik kan het niet.
- 11. Mijn geloof is te zwak om behouden te worden
- 12. Ben ik wel op de juiste manier tot de Heere Jezus gegaan?
- 13. Heb ik wel het juiste soort geloof?
- 14. Stierf Christus wel echt voor mij?
- 15. Gaf God me maar een teken!
- 16. Bang dat ik mezelf bedrieg
- 17. Eerst voelen, dan geloven?
- 18. Eerst een innerlijk werk voordat ik kan geloven?
- 19. Ik ken de dag van mijn bekering niet precies
- 20. Ik heb God niet genoeg lief
- 21. Mijn hart is zo wisselvallig
- 22. Kan ik niet vervallen van de genade?
- 23. Heb ik niet de onvergeeflijke zonde begaan?
- 24. Hoe zit het met de zonden na mijn bekering?
- 25. Als ik niet ben uitverkoren…
7. Ik heb veel om vergeving gebeden, maar het heeft mij niet geholpen
Het is van het grootste belang om goed te zien wat de basis is voor vergeving van zonden. Als ik vergeving van mijn zonden ontvang, zal dat beslist alleen op Gods manier kunnen gebeuren. De Bijbel laat ons duidelijk zien dat God vergeving van zonden verbindt aan de reddende kracht van Christus’ bloed. ‘In Wie wij de verlossing hebben door Zijn bloed, de vergeving van de overtredingen, naar de rijkdom van Zijn genade’ (Efeze 1:7).
Op dit punt schijnen twee vergissingen veel gemaakt te worden. De eerste is dat wij vergeving zullen ontvangen als wij hard en lang genoeg bidden totdat wij God overgehaald of omgepraat hebben. De tweede vergissing is de gedachte dat wij pas zeker van vergeving kunnen zijn als wij bepaalde innerlijke gevoelens bespeuren (ook wel bevinding genoemd). De waarheid is anders. Vergeving wordt:
- voor ons verworven door het bloed van Christus,
- door ons ontvangen door het geloof, en
- ons verzekerd door het Woord van God.
Vanzelfsprekend zal een oprechte Christen blij zijn als hij hoort dat een overtuigde zondaar om genade roept. Maar het is voor iemand die naar vergeving snakt erg belangrijk om te begrijpen dat zijn tranen en zijn smeken geen grondslag voor vergeving zijn, maar alleen het bloed van Christus.
Zonder bloedstorting is er geen vergeving (Hebreeën 9:22). Anderzijds, wie zou niet blij zijn als hij ziet dat een zondaar die vergeving heeft gevonden overloopt van vreugde? Maar wij zouden er toch op willen wijzen dat er voor gegronde zekerheid van vergeving een betere grondslag moet zijn dan de diepste gevoelens van blijdschap. Dat hebben duizenden al tot hun verdriet ondervonden. Zolang de blijdschap en frisheid van de eerste liefde voortduurden voelden zij zich zeker, maar toen zij zichzelf beter leerden kennen zakte hun blijdschap tot zij ten slotte in de duisternis van een totale onzekerheid bleven steken.
Wij moeten leren de vergeving niet te verbinden met onze gevoelens, maar met de prijs die ervoor betaald is. Wat een rust zou het zijn voor iemand die een geldbedrag schuldig is, als hij niet alleen in de boeken kon zien dat er door een vriend was betaald, maar als hij ook nog de bankbiljetten kon zien die er met een paperclip aan bevestigd waren! Zou hij er niet zeker van zijn dat hem nooit meer een rekening opgestuurd zou worden voor deze betaalde post?
Een zondaar kan wel angstig wezen
dat God zijn zonden nooit vergeeft
hij hoeft geen schuld of straf te vrezen
als hij zijn schuld vereffend weet.
Maar wie zal onze ziel bevrijden?
Wie doet ons in de ruimte staan?
Uw werk, Heer’ Jezus, en Uw lijden
verzekert een ‘Geheel voldaan!’
George Cutting
‘Opdat de duisternis wijkt’ is als boek verkrijgbaar bij www.uhwdw.nl.