3. Groeien om behouden te worden?
Opdat de duisternis wijkt, 3, George Cutting
Alle delen van deze reeks
- 1. Hoe ontkom ik aan de straf?
- 2. Ik word alleen maar slechter
- 3. Groeien om behouden te worden?
- 4. Te slecht om gered te worden?
- 5. Niet op de goede manier bekeerd?
- 6. Kon ik het maar aannemen!
- 7. Veel gebeden en toch geen zekerheid
- 8. Is een gelukkig gevoel gelijk aan zekerheid?
- 9. Bang dat ik niet ben aanvaard
- 10. Ik probeer wel te geloven, maar ik kan het niet.
- 11. Mijn geloof is te zwak om behouden te worden
- 12. Ben ik wel op de juiste manier tot de Heere Jezus gegaan?
- 13. Heb ik wel het juiste soort geloof?
- 14. Stierf Christus wel echt voor mij?
- 15. Gaf God me maar een teken!
- 16. Bang dat ik mezelf bedrieg
- 17. Eerst voelen, dan geloven?
- 18. Eerst een innerlijk werk voordat ik kan geloven?
- 19. Ik ken de dag van mijn bekering niet precies
- 20. Ik heb God niet genoeg lief
- 21. Mijn hart is zo wisselvallig
- 22. Kan ik niet vervallen van de genade?
- 23. Heb ik niet de onvergeeflijke zonde begaan?
- 24. Hoe zit het met de zonden na mijn bekering?
- 25. Als ik niet ben uitverkoren…
3. Moet ik niet groeien in de genade totdat ik behouden ben, dus groeien totdat ik uiteindelijk geschikt ben voor de hemel?
Dit probleem heeft veel overeenkomsten met het vorige. Het antwoord wordt gemakkelijker als wij onszelf eraan herinneren dat de behoudenis van onze ziel volkomen berust op de verdienste van het verzoeningswerk van Christus op het kruis. Dat werk is volbracht. En omdat er geen groei kan zijn van een werk dat zo volkomen volbracht is, kan er ook geen groei zijn in de veiligheid en zekerheid van een gelovige, geen groei in de redding van de komende toorn.
De genade van God die voor alle mensen heil aanbrengt is verschenen (Titus 2:11). Nu is het [de] dag van [de] behoudenis (2 Korinthe 6:2). ‘Vandaag is aan dit huis behoudenis ten deel gevallen’ (Lukas 19:9). ‘Die ons heeft behouden’ (2 Timotheüs 1:9). ‘Uit genade bent u behouden’ (Efeze 2:8).
God had al lang tevoren gezegd dat Hij geen trappen naar Zijn altaar kon toestaan. ‘Als u voor Mij een stenen altaar maakt, mag u dit niet bouwen van gehouwen stenen, want als u ze met uw houweel bewerkt, ontheiligt u ze. En u mag niet langs trappen naar Mijn altaar klimmen’ (Exodus 20:25-26). Geen werk van onze geschoolde handen en geen voortschrijdend werk van onze voeten – dat is de les die God ons hier geeft. ‘Houd stand, zie het heil (de verlossing) van de HEERE’ (Exodus 14:13).
Wat paste zo’n altaar goed bij de stervende moordenaar op het kruis! Wat zou hij hebben kunnen doen als er eigen activiteit van hand of voet nodig was? Hij kon op de Heere Jezus zien, en dat was genoeg. Zijn zonde bracht hem oog in oog met het Lam van God op het altaar. Het licht van het leven deed zijn geweten wakker worden; en zonder te wachten op de groei van zelfs maar één dag werd hij op hetzelfde moment geschikt gemaakt voor het paradijs; en hij wist dat ook nog zeker, op grond van wat de Heere zegt, de hoogste autoriteit.
Maar iemand zou kunnen vragen of er dan geen groei is bij een Christen. God zij dank – die groei is er! Maar niet een groei in onze geschiktheid voor de hemel of van onze redding van het oordeel. ‘… Die ons redt van de komende toorn’ (1 Thessalonika 1:10). ‘Die ons bekwaam heeft gemaakt om deel te hebben aan de erfenis van de heiligen in het licht. Hij heeft ons getrokken uit de macht van de duisternis’ (Kolosse 1:12-13).

Laten wij een voorbeeld nemen. Een man die niet kan zwemmen valt in een diepe rivier. Iemand die hij niet kent haast zich op de oever naar de plaats waar de man worstelt en dreigt te verdrinken. Hij gooit zijn jas uit en werpt zich in het water om hem te redden. Zijn moed wordt beloond en de man wordt veilig op het droge gebracht. Zij wisselen enkele woorden met elkaar, woorden van dankbaarheid aan de éne kant en van gelukwensen aan de andere kant. Daarna gaan ze uit elkaar om elk naar zijn eigen huis te gaan.
Een derde die alles heeft zien gebeuren, komt naar de man toe en vraagt aan de geredde drenkeling of hij wel weet wie hem gered heeft. ‘Hij heeft mij alleen maar zijn naam genoemd’, is het antwoord, ‘maar ik zou hem wel graag beter willen leren kennen’.
‘Zal ik binnenkort eens bij u op bezoek komen en u wat meer over hem vertellen? Hij is een heel bijzondere man!’
‘Dat zou ik fijn vinden. Ik zou zeggen, komt u vanavond maar’. En zo komt deze man in de avond op bezoek bij de drenkeling. Aan het eind van de avond wordt er een nieuwe afspraak gemaakt, en een maand lang spreken ze iedere avond met elkaar over de man die hem van de verdrinkingsdood gered heeft. Zou hij aan het eind van die maand niet heel wat meer weten over zijn redder dan op de dag van zijn redding? Natuurlijk! Maar zou er ook groei te constateren zijn in zijn redding? Natuurlijk niet! Toen de drenkeling op het droge stond was hij gered; daar viel niets aan toe te voegen. Toch is er groei geweest. Groei in de kennis van hem die hem gered heeft.
Nu moeten wij dit beeld toepassen. De Zoon van God wist dat wij voor eeuwig verloren waren en dat wij in Gods oordeel over de zonde zouden wegzinken tenzij Hij voor ons tussenbeide kwam. Niemand anders keek naar ons om of had de kracht om ons te redden. Zijn liefde bewoog Hem voor ons te sterven en Hij is op Gods tijd gekomen (in de volheid van de tijd). Hij nam het werk voor onze verlossing op zich. Hij is in de donkere wateren van de dood gegaan. De overstromende vloed van het oordeel stormde bruisend op Hem toe. De golven van Gods toorn sloegen over Hem heen. Sindsdien is er voor Hem en voor Zijn geredde volk geen golf van toorn meer. Aan Gods gerechtigheid is voldaan. God is in dat verzoenende offer verheerlijkt. En door dat volbrachte werk is ieder die in Hem gelooft even vrij van schuld en oordeel als Hij Die het voor hem heeft ondergaan. Hij is gered ‘van de komende toorn’. Hij is een zoon van God geworden door het geloof in Christus Jezus (Galaten 3:26). En omdat hij nu een zoon is heeft God de Geest van Zijn Zoon uitgezonden in zijn hart, Die roept: Abba Vader (Galaten 4:6). Let er goed op, dat wij de Geest niet ontvangen om zonen van ons te maken, maar ‘omdat u zonen bent’. Onze lichamen worden een tempel van de Heilige Geest (zie 1 Korinthe 6:19). Hij komt in ons hart wonen en verzegelt ons tot de dag van de verlossing, dat wil zeggen de verlossing van ons lichaam (vergelijk Efeze 4:30 met Romeinen 8:23). De Heilige Geest is niet een bezoeker die een keer komt, zoals de man in ons voorbeeld. Nee, Hij trekt bij ons in. De belofte in Johannes 14:16 luidt ‘opdat Die met u zal zijn tot in eeuwigheid’. En wat is het enige grote thema waarover de Heilige Geest, Die in ons woont, wil spreken? Dat is Christus. ‘Hij zal van Mij getuigen’ (Johannes 15:26). ‘Hij zal Mij verheerlijken, want Hij zal uit het Mijne nemen en het u verkondigen’ (Johannes 16:14).
In 1888 stierf in Lincolnshire een predikant die sinds 1813 in dienst van zijn Meester wel 24.000 kilometer te voet had afgelegd. Toch had hij na al die jaren trouwe dienst niet meer aanspraak op redding dan toen hij tot geloof kwam. Ongetwijfeld was hij in die vijfenzeventig jaar vele malen voor struikelen bewaard en had hij dikwijls Gods hulp in moeilijkheden ondervonden. Hij had zonder twijfel veel over zichzelf en over zijn Heiland mogen leren dat hij in het begin nog niet wist. Maar alleen het bloed was zijn pleitgrond in 1813, en alleen het bloed was zijn pleitgrond in 1888. Zijn groei in de genade in al die jaren was afhankelijk van de mate waarin hij door de Geest wandelde.
Maar alleen als iemand iets aan de waarde van het bloed kon toevoegen – en dat is uiteraard onmogelijk – kon zijn pleitgrond en zijn recht op Gods heerlijkheid groeien! Als de geredde drenkeling uit ons voorbeeld zijn bezoeker telkens gedwongen had zich met zijn verkeerde handelen bezig te houden, had hij weinig meer over zijn weldoener leren kennen. Dan was daarin geen groei geweest. Is het met ons helaas niet vaak zo gesteld? Ons gedrag is zo, dat de Heilige Geest bedroefd wordt, omdat Hij zoveel werk heeft met onze misstappen en falen dat Hij niet toekomt aan wat Hij zo graag doet: de heerlijkheid van Christus aan ons laten zien. Daardoor groeien wij niet, en dat is geen wonder. Maar hoewel iemand die behouden is zou moeten groeien is groei in de genade geen redding van het oordeel dat onze daden waard zijn.
Wij moeten erop letten dat de apostel Petrus ons niet alleen zegt dat wij moeten groeien maar ons ook zegt hoe wij kunnen groeien. ‘Verlangt als pasgeboren kinderen naar de redelijke, onvervalste melk, opdat u daardoor opgroeit’ (1 Petrus 2:2). De redelijke melk is de melk niet voor het lichaam maar voor de geest, dat is het Woord van God. En als iemand zich afvraagt hoe wij dan groeien door ons met het Woord te voeden, is het antwoord: doordat de Schriften van Christus spreken. ‘Die zijn het die van Mij getuigen’ (Johannes 5:39).
Wij zien dus dat:
- de Geest van Christus getuigt en
- de Schrift van Christus getuigt.
Beide brengen ons Christus voor de aandacht of beter nog: de Geest gebruikt het Woord om dat te doen en laat ons zo in de kennis van Christus Zelf groeien. Maar in onze zekerheid en in onze redding is er geen sprake van groei. In het water zag de man naar redding uit. Zonder dat was hij verdronken. Eenmaal op het land was hij veilig; een maand later was hij niet veiliger dan onmiddellijk na zijn redding.
In onze zonden zijn wij verloren. We zijn van de zonden verlost door het kostbare bloed van Christus, daardoor zijn wij gered en veilig. Vanaf dat moment komt de Heilige Geest in ons wonen. En wat kan een krachtiger getuigenis zijn dat wij voor Gods tegenwoordigheid geschikt gemaakt zijn dan het feit dat God, de Heilige Geest, in onze lichamen kan wonen? Maar bedenk wel dat Hij niet in ons woont om wat wij in onszelf zijn, maar om het bloed van Christus. Als een melaatse gereinigd werd moest de olie (een beeld van de Heilige Geest) op het bloed van het schuldoffer aangebracht worden (Leviticus 14:17). Dat herinnert ons aan deze zelfde waarheid.
George Cutting
‘Opdat de duisternis wijkt’ is als boek verkrijgbaar bij www.uhwdw.nl.