6. Kon ik het maar aannemen!
Opdat de duisternis wijkt, 6, George Cutting
Alle delen van deze reeks
- 1. Hoe ontkom ik aan de straf?
- 2. Ik word alleen maar slechter
- 3. Groeien om behouden te worden?
- 4. Te slecht om gered te worden?
- 5. Niet op de goede manier bekeerd?
- 6. Kon ik het maar aannemen!
- 7. Veel gebeden en toch geen zekerheid
- 8. Is een gelukkig gevoel gelijk aan zekerheid?
- 9. Bang dat ik niet ben aanvaard
- 10. Ik probeer wel te geloven, maar ik kan het niet.
- 11. Mijn geloof is te zwak om behouden te worden
- 12. Ben ik wel op de juiste manier tot de Heere Jezus gegaan?
- 13. Heb ik wel het juiste soort geloof?
- 14. Stierf Christus wel echt voor mij?
- 15. Gaf God me maar een teken!
- 16. Bang dat ik mezelf bedrieg
- 17. Eerst voelen, dan geloven?
- 18. Eerst een innerlijk werk voordat ik kan geloven?
- 19. Ik ken de dag van mijn bekering niet precies
- 20. Ik heb God niet genoeg lief
- 21. Mijn hart is zo wisselvallig
- 22. Kan ik niet vervallen van de genade?
- 23. Heb ik niet de onvergeeflijke zonde begaan?
- 24. Hoe zit het met de zonden na mijn bekering?
- 25. Als ik niet ben uitverkoren…
6. Ik zie heel goed wat Christus heeft gedaan. Kón ik dat nu maar aanvaarden en mij bevredigd voelen!
Wie zo spreekt denkt dat hij ziet wat Christus gedaan heeft, maar als hij werkelijk begreep wat het door Christus volbrachte werk betekent zou hij niet zo spreken.
Stel je eens voor dat een jongen een winkelruit heeft gebroken. Hij is herkend en wordt terecht aangesproken voor de schade. Hij heeft echter geen geld; als de winkelier op zijn recht zou blijven staan, zou het er voor de jongen slecht hebben uitgezien. Een kennis van de winkelier die toevallig getuige is, herkent de jongen als een leerling van zijn school. Hij geeft hem een standje, maar pakt tegelijk zijn portemonnee. Op zijn vraag hoe groot de schade is, is het antwoord: ‘Vijfenzeventig euro’. ‘Hier is uw geld. Bent u zo tevreden?’ De winkelier neemt het geld aan en zegt dat de zaak zo in orde is. ‘Graag een kwitantie dan’. De winkelier is tevreden en de kwitantie wordt gegeven.
En de jongen? Smeekt hij nog om genade? Zit de jongen zich nog af te vragen of de winkelier wel tevreden is gesteld? Nee, natuurlijk niet. Hij weet dat genade gegeven is en dat hij vrij is van elke schuld. Hij weet heel goed dat niet hij behoefte had aan genoegdoening. Als de winkelier tevreden is, zal die jongen zeker het gevoel hebben dat een pak van zijn hart is genomen.
Als u die jongen daarna over deze zaak zou spreken zou hij zijn domme en wilde gedrag niet verzwijgen, maar hij zou in ieder geval de goedheid van zijn weldoener benadrukken. Als u hem zou vragen hoe hij zeker weet dat de winkelier hem niet zal aanspreken om te betalen, zou hij antwoorden dat de winkelier dat niet zou kúnnen doen. ‘Hij is het immers aan mijn weldoener verschuldigd mij die zaak te vergeven. Daarvoor betaalde mijn weldoener toch! Daarom zou het onrechtvaardig zijn!’
Is het nog nodig de toepassing te maken? Christus stond in de bres die de zonde tussen een heilige God en zondige mensen heeft gemaakt. Hij offerde Zich aan God om te voldoen aan alle eisen die God met het oog op de zonde kon stellen. Bovendien heeft God Zelf Hem als Lam gegeven. Als de Heere Jezus betaald heeft, kan God dan anders doen dan vergeven?
De vraag is niet of u kunt aanvaarden wat Hij gedaan heeft: maar of God het aanvaard heeft. Gelooft u niet dat God het offer van Zijn Zoon heeft aanvaard? Als u het wél gelooft, houd dan nú op met uw eigen gedachten en begin onmiddellijk Hem te danken Die voor u leed en stierf, en dank de Vader, Die Hem heeft gegeven. Dat God het werk van de Plaatsvervanger heeft aanvaard is overvloedig bewezen. De gescheurde voorhang, de opstanding uit de dood, Zijn verheerlijking aan Gods rechterhand, de Naam boven alle namen die God Hem heeft gegeven en nog veel meer.
Daar komen nog Zijn eigen woorden bij, uitgesproken vlak voor Zijn terugkeer naar de hemel: ‘Ik heb U verheerlijkt op de aarde, terwijl Ik het werk heb voleindigd dat U Mij te doen hebt gegeven’ (Johannes 17:4).
Het is ook bemoedigend dat Gods Woord dat werk op zondaren toepast: ‘Het woord is betrouwbaar en alle aanneming waard, dat Christus Jezus in de wereld is gekomen om zondaars te behouden’ (1 Timotheüs 1:15; zie ook Romeinen 5:6-8). God heeft het offer van Zijn Zoon aanvaard. Wat u moet aannemen is niet dat offer, maar de evangelieboodschap: dat God het offer aangenomen heeft. Het woord is betrouwbaar en alle aanneming waard.
Het offer van Jezus Christus heeft God niet alleen bevredigd, maar ook verheerlijkt. Luister maar naar Johannes 13:32: ‘God is in Hem verheerlijkt. <Als God in Hem verheerlijkt is,> zal God Hem ook in Zichzelf verheerlijken’. God heeft de Zoon Die Hem verheerlijkte inderdaad ‘uitermate verhoogd en Hem de Naam geschonken die boven alle naam is’ (Filippi 2:9). Is dat niet een duidelijk bewijs dat God bevredigd is? En als God bevredigd is, verlangen wij dan nog iets meer? Houd u niet langer bezig met uw gevoelens van gebrek aan bevrediging; maar dank God voor het werk dat Hem bevredigde.
George Cutting
‘Opdat de duisternis wijkt’ is als boek verkrijgbaar bij www.uhwdw.nl.