19. Ik ken de dag van mijn bekering niet precies
Opdat de duisternis wijkt, 19, George Cutting
Alle delen van deze reeks
- 1. Hoe ontkom ik aan de straf?
- 2. Ik word alleen maar slechter
- 3. Groeien om behouden te worden?
- 4. Te slecht om gered te worden?
- 5. Niet op de goede manier bekeerd?
- 6. Kon ik het maar aannemen!
- 7. Veel gebeden en toch geen zekerheid
- 8. Is een gelukkig gevoel gelijk aan zekerheid?
- 9. Bang dat ik niet ben aanvaard
- 10. Ik probeer wel te geloven, maar ik kan het niet.
- 11. Mijn geloof is te zwak om behouden te worden
- 12. Ben ik wel op de juiste manier tot de Heere Jezus gegaan?
- 13. Heb ik wel het juiste soort geloof?
- 14. Stierf Christus wel echt voor mij?
- 15. Gaf God me maar een teken!
- 16. Bang dat ik mezelf bedrieg
- 17. Eerst voelen, dan geloven?
- 18. Eerst een innerlijk werk voordat ik kan geloven?
- 19. Ik ken de dag van mijn bekering niet precies
- 20. Ik heb God niet genoeg lief
- 21. Mijn hart is zo wisselvallig
- 22. Kan ik niet vervallen van de genade?
- 23. Heb ik niet de onvergeeflijke zonde begaan?
- 24. Hoe zit het met de zonden na mijn bekering?
- 25. Als ik niet ben uitverkoren…
19. Ik voel mij onrustig omdat ik de dag van mijn bekering niet nauwkeurig kan aangeven
Dat is helemaal niet zo belangrijk vergeleken bij het feit dat jij je van jouw boze wegen tot God bekeerd hebt; dat je in Jezus Christus geloofd hebt en Hem nu wilt dienen. Het is al vaak opgemerkt dat de apostel Paulus niet aan Timotheüs schreef: ‘Ik weet wanneer ik geloofd heb’ (hoewel hij dat in zijn speciale geval ongetwijfeld heel nauwkeurig wist), maar: ‘ik weet Wie ik geloofd heb’ (2 Timotheüs 1:12).
Het kan zijn dat ik niet meer precies weet hoe laat ik vanmorgen wakker werd of wat mij wakker maakte, maar ik weet dat ik wakker ben. God verlangt niet van ons dat we geloof in onze bekering hebben, maar in Christus. ‘De wind waait waarheen hij wil, en u hoort zijn geluid, maar u weet niet waar hij vandaan komt en waar hij heengaat; zo is ieder die uit de Geest geboren is’ (Johannes 3:8).
Wanneer de Geest van God Zijn werk van genade in mij gaat beginnen, houdt Hij mij niet bezig met Zijn werk in mij, maar met mijn behoefte aan het werk van Christus. Ik buig mij voor God als berouwvolle zondaar. Mijn brandend verlangen is Christus te bezitten, maar ik voel mij zo schuldig dat ik bang ben dat Hij mij niet wil hebben. Ik denk er dan geen moment aan dat dit alles de vrucht is van een krachtig werk van Gods genade in mijn ziel. In mijn onwetendheid zou ik het begin van mijn geluk kunnen dateren op de dag waarop ik Christus vond en door geloof in Zijn bloed vrede vond. Maar het werk van Gods genade begon al op de dag waarop de Geest in mij het verlangen werkte om Hem te zoeken.
In de gelijkenis van de verloren zoon begon dat werk toen hij tot zichzelf kwam in het verre land en zei: ‘Ik zal opstaan en naar mijn vader gaan’. Dat werk begon niet pas toen zijn vader hem omhelsde en kuste. Het werk van God begint als onze geestelijke dorst wordt gewekt en niet als die dorst wordt gelest.
George Cutting
Het boekje ‘Opdat de duisternis wijkt’
van de vroegere Engelse evangelist George Cutting
is verkrijgbaar bij www.uhwdw.nl.