De Nazireër en de priesterlijke zegen

Numeri 6

“De HEERE sprak tot Mozes: Spreek tot de Israëlieten en zeg tegen hen: Wanneer een man of een vrouw een gelofte aflegt door de gelofte van een nazireeër te doen, om zich aan de HEERE te wijden, dan moet hij zich van wijn en sterkedrank onthouden; azijn uit wijn of azijn uit sterkedrank mag hij niet drinken; verder mag hij helemaal geen druivensap drinken en geen verse of gedroogde druiven eten. Alle dagen van zijn nazireeërschap mag hij niets eten wat van de wijnstok afkomstig is, van de pitten tot en met de velletjes. Alle dagen van de gelofte van zijn nazireeërschap mag geen scheermes over zijn hoofd gaan. Totdat de dagen waarvoor hij zich aan de HEERE gewijd had, voorbij zijn, moet hij heilig zijn en de haarlokken van zijn hoofd lang laten groeien. Alle dagen van zijn wijding aan de HEERE mag hij niet bij het lichaam van een dode komen. Vanwege zijn vader of vanwege zijn moeder, vanwege zijn broer of vanwege zijn zuster, vanwege hen mag hij zich niet verontreinigen als zij gestorven zijn, want het nazireeërschap van zijn God is op zijn hoofd. Alle dagen van zijn nazireeërschap is hij heilig voor de HEERE” (verzen 1-8).

De wet op het Nazireeërschap is heel belangrijk en bevat veel praktische lessen. Wij zien hier iemand, die zich op een heel bijzondere manier afzondert van alles wat op zichzelf volstrekt niet zondig maar toch in strijd was met de volkomen toewijding van het hart, die we bij het ware Nazireeërschap vinden.

In de eerste plaats mocht de Nazireeër geen wijn drinken. De vrucht van de wijnstok in welke vorm ook, was hem verboden. Wijn is het symbool van aardse vreugde – het genieten van gezelligheid, waartoe een mens zo wordt aangetrokken. Hiervan moest de Nazireeër in de woestijn zich zorgvuldig onthouden. Hij moest de natuur niet opwekken door het gebruik van sterke drank. Al de tijd van zijn afzondering moest hij zich stipt onthouden van wijn.

Dat is het type, en het is tot onze lering opgeschreven in het boek Numeri. Dit konden wij verwachten. Het Nazireeërschap hoort in dit boek en stemt geheel overeen met de aard van Numeri. Zoals al gezegd, gaat dit boek over alles wat bij het leven in de woestijn hoort. We zullen nu onderzoeken, wat we eruit kunnen leren, dat de Nazireeër zich onthield van alles wat tot de wijnstok hoorde, van de pitten af tot de bast toe.

Er is maar één waarachtige en volmaakte Nazireeër geweest in de wereld – slechts één, die van het begin tot het eind volkomen afgezonderd bleef van louter aardse vreugde. Van de dag af, dat Jezus zijn werk in het openbaar begon, hield Hij zich afgezonderd van alles, wat van deze aarde is. Zijn hart was op God en Zijn werk gericht en Zijn toewijding kon nergens door worden verminderd. Geen aardse of louter natuurlijke eisen stonden ooit tussen Zijn hart en het werk, dat Hij kwam volbrengen. “Wist u niet dat Ik in de dingen van Mijn Vader moet zijn?” en ook: “Wat heb Ik met u te doen, vrouw?” Zo wees de ware Nazireeër de aanspraken die de natuurlijke liefde deed gelden, hun plaats aan. Hij had één werk te doen, en daaraan wijdde Hij zich geheel. Zijn oog was eenvoudig, en Zijn hart onverdeeld; dat zien we van het begin tot aan het eind. Hij kon tot Zijn discipelen zeggen: “Ik heb voedsel om te eten dat u niet kent”. Zij begrepen de diepe betekenis van Zijn woorden niet en zeiden: “Heeft iemand Hem soms iets te eten gebracht?” Maar Hij antwoordde: “Mijn voedsel is, dat Ik de wil doe van Hem Die Mij heeft gezonden en Zijn werk volbreng” (Johannes 4:34). Zo spreekt Hij ook, aan het eind van Zijn loopbaan hier op aarde, nadat Hij de drinkbeker bij het Paasfeest genomen had: “Neemt deze en deelt hem onder elkaar. Want Ik zeg u, dat Ik van nu aan geenszins zal drinken van de vrucht van de wijnstok totdat het koninkrijk van God komt” (Lukas 22:17,18).

Wij zien hieruit, hoe de volmaakte Nazireeër zich gedurende z’n hele leven gedroeg. Hij vond geen vreugde in de aardse dingen, geen vreugde in het volk Israël. Daarvoor was de tijd niet aangebroken; daarom onthield Hij zich van alle louter menselijke genegenheden om zich aan het grote doel, dat Hem altijd voor de geest stond te wijden. De tijd zal komen, dat Hij als de Messias zich in Zijn volk en in de aarde zal verblijden, maar tot op dat heerlijk ogenblik is Hij, als de ware Nazireeër, afgezonderd, en Zijn volk is hierin met Hem verbonden. “Zij zijn niet van de wereld, zoals Ik niet van de wereld ben. Heilig hen door de waarheid: Uw woord is [de] waarheid. Zoals U Mij in de wereld hebt gezonden, heb ook Ik hen in de wereld gezonden. En Ik heilig Mijzelf voor hen, opdat ook zij geheiligd zijn door [de] waarheid” (Johannes 17:16-19).

Treffen wij ook bij onszelf deze voorname karaktertrek aan van de Nazireeër? Het is belangrijk dit na te gaan. Laten wij ons afvragen, in hoeverre wij als Christenen echt de betekenis en de kracht kennen van deze afzondering, een afzondering van alles wat opwinding van onze natuur is, en van alles wat slechts een aards genoegen is. Zegt iemand misschien: “Er zit toch geen kwaad in wat ontspanning of genoegen? Wij zijn toch geen kloosterlingen. Heeft God ons niet alle dingen rijkelijk gegeven om te genieten? Zolang we op aarde zijn, mogen we toch genieten”. Er is hier echter geen sprake van kwaad in dit of dat. Evenmin als er iets kwaads is in wijn of in de wijnstok. Maar wilde iemand een Nazireeër zijn; streefde iemand naar die heilige afzondering voor de Heere, dan moest hij zich geheel en al onthouden van het gebruik van wijn en sterke drank. Anderen mochten wijn drinken, de Nazireeër volstrekt niet.

En nu een vraag aan ons: streven wij naar het Nazireeërschap? Verlangen wij naar die volkomen afzondering en toewijding aan God van onszelf, naar lichaam, geest en ziel? Zo ja, dan moeten wij ons onthouden van alles, waarin de oude natuur vermaak vindt. Daarom gaat het. De vraag is niet: “moeten wij monniken worden?” maar: “willen wij Nazireeërs zijn?” Verlangen we van harte om met onze Heere Jezus Christus afgezonderd te zijn van alles, wat enkel aardse vreugde geeft – afgezonderd voor God van de dingen, die niet zondig zijn op zichzelf, maar die toch een belemmering vormen voor de volkomen toewijding, die het geheim vormt van het geestelijke Nazireeërschap.

Er zijn veel van die dingen; er zijn onnoemelijk veel dingen, die onze geest verzwakken en afleiden en die men toch niet verkeerd of zondig zou noemen. Maar een Nazireeër wijdt zich aan God en meet de dingen met een andere maatstaf dan die van zondig of niet zondig. De Nazireeër beschouwt alles uit een Goddelijk en hemels oogpunt; daarom noemt hij alles schadelijk, wat enigszins zijn verheven toewijding aan God, waarnaar zijn ziel smacht, in de weg kan staan. God wil ook ons genade geven om deze dingen te bedenken en op onze hoede te zijn voor alle verkeerde invloeden. Iedereen hoort voor zichzelf te weten, wat voor hem de wijn of sterke drank betekent. Het lijkt misschien een kleinigheid, maar wees er zeker van, dat het geen kleinigheid is die de gemeenschap van de ziel met God verbreekt, en ons die heilige vertrouwelijke omgang ontneemt, die wij mogen genieten.

Maar er was nog iets, dat de Nazireeër kenmerkte. Hij mocht zijn hoofdhaar niet afscheren. “Alle dagen van de gelofte van zijn Nazireeërschap mag geen scheermes over zijn hoofd gaan. Totdat de dagen waarvoor hij zich aan de HEERE gewijd had, voorbij zijn, moet hij heilig zijn en de haarlokken van zijn hoofd lang laten groeien” (vers 5).

In 1 Korinthe 11:14 lezen wij, dat het voor een man oneer is “lang haar te dragen”. Wat leren we hieruit? Als wij werkelijk voor God afgezonderd leven willen, moeten wij bereid zijn dat op te geven, wat van nature een eer voor ons is. Onze Heere Jezus Christus deed dit volmaakt; Hij heeft “Zichzelf ontledigd”. Hij gaf zijn rechten in alles op. Hij kon zeggen: “Ik ben een worm en geen man”. Hij ontledigde zich geheel en nam de laagste plaats in. Hij behaagde zichzelf niet, maar zorgde voor anderen. In één woord, Zijn Nazireeërschap was hierin, zoals in al het andere, volmaakt.

Hoe heel anders is het met ons. Van nature staan wij op onze eer en onze rechten. Het is mannelijk, zegt men, dit te doen. Maar de volmaakte Mens heeft dit nooit gedaan; en als wij Nazireeërs willen zijn, moeten wij het ook niet doen. Wij moeten afstand doen van wat ons van nature een eer is, en aardse genoegens laten varen om in deze wereld een pad van afzondering voor God te bewandelen. Er komt een tijd om geëerd te worden en om in de vreugde van deze aarde te delen; nu is het nog niet zo.

Ook hier gaat het niet om goed of kwaad. Als algemene regel was het goed voor een man om zijn hoofdhaar af te scheren; maar voor een Nazireeër was het niet goed, maar verkeerd. Dit is een heel verschil! Een gewoon mens mocht zich scheren en wijn drinken, maar de Nazireeër was geen gewoon mens; hij zonderde zich af van al het gewone om een bijzondere weg te gaan. Het drinken van wijn en het afscheren van zijn hoofdhaar betekenden dat hij op die weg niet verder ging.

Dit maakt het heel eenvoudig, en geeft het antwoord op allerlei vragen. Wat is ons doel en voornemen? Dat is de vraag. Willen wij alleen maar als mensen, of als oprechte Nazireeërs leven? Volgens 1 Korinthe 3:3 komt “het wandelen naar de mens” overeen met “vleselijk zijn”. Laten wij ons door zulke woorden leiden? Laten wij ons beheersen door de geest en de sfeer van zulke Schriftwoorden? Of laten wij ons leiden door de geest en beginselen van een goddeloze wereld, die zonder Christus is? Het is zinloos over kwesties te twisten, die nooit aan de orde zouden komen, als ons hart recht was voor God. Laten we nooit vergeten, dat God en de wereld, het vlees en de Geest onverenigbaar zijn.

Eens zal de tijd aanbreken, dat alles anders zal zijn; maar nu moeten allen, die voor God willen leven, en in de Geest willen wandelen van de wereld afgezonderd leven en het vlees doden. In Zijn grote genade wil God ons daartoe bekwamen!

Nog één kenmerk van de Nazireeër hebben we te overdenken. Hij mocht geen dood lichaam aanraken. “Alle dagen van zijn wijding aan de HEERE mag hij niet bij het lichaam van een dode komen. Vanwege zijn vader of vanwege zijn moeder, vanwege zijn broer of vanwege zijn zuster, vanwege hen mag hij zich niet verontreinigen als zij gestorven zijn, want het Nazireeërschap van zijn God is op zijn hoofd”.

Wijn drinken, het afscheren van het haar, en het aanraken van een dood lichaam had altijd dezelfde gevolgen. In alle drie de gevallen verontreinigde de Nazireeër zijn hoofd. Het is goed hierop te letten. Als mensen zijn we geneigd onderscheidingen te maken, die in het licht van Gods tegenwoordigheid geen stand houden. Was eenmaal de toewijding aan God op iemands hoofd, dan werd aan dit belangrijke feit afgemeten en getoetst of iets goed was of niet. De Nazireeër stond dus op een heel nieuwe, bijzondere grondslag en hij moest noodzakelijk ook alles uit een nieuw en bijzonder oogpunt beschouwen. De vraag was niet meer, wat hem als mens, maar wat hem als Nazireeër paste. Al lag daarom zijn liefste vriend dood aan zijn zijde, hij mocht hem niet aanraken. Hij moest vrij blijven van de verontreinigende invloed van de dood. Waarom? Omdat “het Nazireeërschap van zijn God is op zijn hoofd”.

Het is duidelijk dat het bij het Nazireeërschap niet gaat om de behoudenis, het eeuwige leven, of de volkomen zekerheid van de gelovige in Christus. Als we dit niet duidelijk inzien lopen we gevaar in het duister te tasten en in de war te raken. Er zijn twee belangrijke schakels in het Christendom, die wel met elkaar verbonden, maar toch geheel onderscheiden zijn. De eerste is de schakel die ons aan het eeuwige leven hecht, de ander, die van onze persoonlijke gemeenschap met God.

De eerste schakel kan nooit verbroken worden; de tweede wordt door allerlei dingen afgebroken of beschadigd. Over de tweede schakel spreekt de wet op het Nazireeërschap.

Een Nazireeër stelt ons zinnebeeldig iemand voor, die een bijzondere weg wil gaan vol toewijding en overgave aan Christus. De kracht om op die weg te volharden bestaat in het stille leven van gemeenschap met God. Is deze gemeenschap verbroken, dan is ook de kracht om te volharden verdwenen. Dit maakt het onderwerp heel ernstig. Want het is heel gevaarlijk op die weg verder te willen gaan, als we de kracht daarvoor verloren hebben. De grootste nauwkeurigheid is hier nodig. We gingen in het kort de verschillende dingen na, die de gemeenschap van de Nazireeër kunnen verbreken; maar met geen woorden zouden wij de gevolgen kunnen beschrijven van de poging, om de schijn van het Nazireeërschap te willen ophouden, terwijl de werkelijkheid verdwenen is. Dit is uiterst gevaarlijk. Het is oneindig veel beter onze fout te belijden en een waar standpunt in te nemen, dan een valse schijn op te houden. God eist waarheid en wij kunnen er zeker van zijn, dat vroeg of laat ons gebrek en onze dwaasheid aan het licht zullen komen. Het is erg droevig en vernederend, als “haar aanzienlijksten, die reiner waren dan sneeuw”, “zwarter dan roet” geworden zijn, zich nog als wit voordoen.

Laten we even stilstaan bij de treurige geschiedenis uit het leven van Simson in Richteren 16. Op een ongelukkig ogenblik verraadt hij zijn geheim en verliest hij zijn kracht – zonder het te vermoeden. Maar de vijand komt er al gauw achter en iedereen kan zien, dat de Nazireeër het hoofd van zijn toewijding verontreinigd had. “En het gebeurde, toen zij (Delila) alle dagen zo met haar woorden bij hem aandrong en hem lastigviel, dat zijn ziel het niet langer verdragen kon, tot stervens toe. Toen vertelde hij haar alles en zei tegen haar: Er is nooit een scheermes op mijn hoofd gekomen, want ik ben als nazireeër aan God gewijd, van mijn moeders buik af. Als ik geschoren zou worden, dan zou mijn kracht van mij wijken en zou ik zwak worden, en als alle mensen zijn” (Richteren 16:16-17).

Zo verraadt hij het intieme en heilige geheim van zijn kracht. Tot op dit ogenblik was hij op zijn weg krachtig en overwinnend voortgegaan, doordat hij het Nazireeërschap bewaard had. Maar Delila’s schoot was te veel voor Simson en wat duizend Filistijnen niet konden, bracht de verleidende invloed van een vrouw tot stand. Simson viel van de hoogte van een heilige Nazireeër tot de laagte van een gewoon mens.

“Toen Delila nu zag dat hij haar alles verteld had, stuurde zij een bode en liet zij de Filistijnse stadsvorsten roepen, en zei: Kom ditmaal hierheen, want hij heeft mij alles verteld. En de Filistijnse stadsvorsten kwamen naar haar toe en brachten het geld mee. Daarna liet zij hem op haar knieën slapen, riep een man en liet hem de zeven haarlokken van zijn hoofd afscheren. En zij begon hem te vernederen en zijn kracht week van hem. En zij zei: De Filistijnen over je, Simson! Hij ontwaakte uit zijn slaap en zei: Ik zal net als de andere keren vrijkomen en hen van mij afschudden. Hij wist namelijk niet dat de HEERE van hem geweken was. Toen grepen de Filistijnen hem en staken hem de ogen uit. En zij voerden hem af naar Gaza en bonden hem met twee bronzen kettingen. En hij maalde meel in de gevangenis” (Richteren 16:18-21).

Wat een tafereel! Wat een ernstige waarschuwing! Wat treurig Simson te zien, als hij zich wil uitschudden als de andere keren. Er was geen sprake van; hij kon zich wel uitschudden, maar niet meer zoals vroeger: want “zijn kracht was geweken”. De Heere was niet meer met hem, en de eens zo sterke Nazireeër werd gevangen en blind gemaakt. In plaats van over de Filistijnen te heersen, moest hij malen in hun gevangenis. Dat was het resultaat nu hij aan de inspraak van zijn natuur gevolg had gegeven.

Simson kreeg zijn vrijheid niet terug; door Gods barmhartigheid werd het hem vergund, nog een overwinning op de onbesnedenen te behalen, maar dit kostte hem het leven.

Gods Nazireeër moet zich rein houden. Reinheid en kracht zijn voor hem onafscheidelijk met elkaar verbonden. Het is dan ook volstrekt noodzakelijk om altijd te waken tegen de verschillende dingen, die het hart aftrekken, de gedachten afleiden en de geestelijke gezindheid verlagen. Laten we steeds denken aan de woorden uit ons hoofdstuk: “alle dagen van zijn Nazireeërschap is hij heilig voor de HEERE”. Heiligheid is al zijn dagen het grote en onmiskenbare kenmerk van de Nazireeër; wordt eenmaal de heiligheid prijsgegeven, dan is ook het Nazireeërschap ten einde.

“Maar”, zal iemand vragen, “wat moeten we in zo’n geval doen?” De Schrift geeft het antwoord. “En wanneer de gestorvene onverwachts, plotseling, in zijn nabijheid sterft, zodat hij het hoofd van zijn nazireeërschap verontreinigt, dan moet hij op de dag van zijn reiniging zijn hoofd scheren; op de zevende dag moet hij het scheren. En op de achtste dag moet hij twee tortelduiven of twee jonge duiven naar de priester brengen, bij de ingang van de tent van ontmoeting. De priester moet er één als zondoffer en één als brandoffer bereiden, en moet verzoening voor hem doen, omdat hij gezondigd heeft vanwege die dode. Hij moet zijn hoofd op diezelfde dag weer heiligen. Daarna moet hij opnieuw de dagen van zijn nazireeërschap aan de HEERE wijden; hij moet als schuldoffer een lam van een jaar oud brengen. En de vorige dagen vervallen, omdat zijn nazireeërschap verontreinigd was” (Numeri 6:9-12).

Hier vinden wij de verzoening vanuit twee oogpunten als de enige grondslag, waarop de Nazireeër in zijn gemeenschap kon terugkeren. Hij was verontreinigd, en die verontreiniging kon alléén door het bloed van het offer weggenomen worden. Wij vinden het misschien niet zo erg, om een dood lichaam, vooral onder zulke omstandigheden, aan te raken. We denken wellicht: “Hij kon het toch niet helpen, als iemand in zijn omgeving plotseling stierf”. De Schrift geeft echter het antwoord, eenvoudig en plechtig. De Nazireeër moet persoonlijk rein blijven, en de maatstaf van die reinheid is niet menselijk, maar goddelijk. Alleen het aanraken al van een dode was voldoende om de band van de gemeenschap te breken. Had de Nazireeër geprobeerd verder te gaan, alsof er niets was voorgevallen, dan had hij zich tegen de geboden van God verzet, en zou hij zich een zwaar oordeel op de hals gehaald hebben.

Maar gelukkig had God in Zijn genade erin voorzien. Daar was het brandoffer – het type van de dood van Christus met betrekking tot Gods eisen. Verder het zondoffer – type van diezelfde dood, die nodig was, met het oog op onze zondige natuur. Ten slotte het schuldoffer – type van Christus’ dood, die niet alleen het oordeel bracht over de wortel of het zondige beginsel in onze natuur, maar ook vergeving van de werkelijk bedreven zonden. De volle kracht van het sterven van Christus was dus nodig, om de verontreiniging weg te nemen, die de aanraking van een dood lichaam teweegbracht.

Dat is toch wel ernstig! Zonde is iets vreselijks in het oog van God. Een zondige gedachte, een zondig gebaar, een zondig woord is genoeg om een donkere wolk over de ziel te brengen, die ons het licht ontneemt van het aangezicht van God, zodat we ons ellendig voelen en in moeilijkheden verkeren.

Laten we toch nooit gering denken over de zonde. Laten we ons steeds herinneren, dat onze dierbare Heere Jezus Christus al de verschrikkingen van Golgotha moest doormaken, voordat zelfs de geringste smet en schuld van de zonde kon worden weggedaan. Alleen die vreselijke uitroep: “Mijn God, Mijn God, waarom hebt U Mij verlaten?” kan ons er een enigszins juist denkbeeld van geven, wat zonde eigenlijk is; en de ontzettend diepe betekenis van die woorden kan geen mens of engel ooit peilen. Maar al zullen wij nooit de diepe verborgenheden van het lijden van Christus kunnen doorgronden, toch moeten we altijd weer zijn kruis en lijden overdenken, om daardoor te leren inzien hoe verschrikkelijk de zonde is in Gods oog. Als de zonde werkelijk zo afschuwelijk is voor de heilige God, dat Hij het licht van Zijn aangezicht moest verbergen voor die Volzalige, die van alle eeuwigheid in Zijn schoot was; als Hij Hem moest verlaten, omdat Hij in Zijn lichaam onze zonden aan het hout droeg, wat moet de zonde dan niet zijn.

Geliefden, laten we deze dingen ernstig overdenken. Laten we er nauwlettend op toezien dat zelfs ons oog niet een zondige richting uitgaat. Wij kunnen er zeker van zijn, het hart zal het oog, en de voeten zullen weer het hart volgen; en zo wijken wij van de Heere af, verliezen het besef van Zijn tegenwoordigheid en liefde, worden ongelukkig, of zo niet ongelukkig, dan wat nog veel erger is: dood, koud, ongevoelig, “verhard door [het] bedrieglijke van de zonde”. Moge de Heere ons in Zijn genade ervoor bewaren van Hem af te wijken. De genade van God vergeeft en herstelt ons wel, maar wij krijgen nooit terug wat wij zijn verloren. Dit lezen we heel nadrukkelijk in het voor ons liggende hoofdstuk: “Daarna moet hij opnieuw de dagen van zijn Nazireeërschap aan de HEERE wijden; hij moet als schuldoffer een lam van een jaar oud brengen. En de vorige dagen vervallen, omdat zijn Nazireeërschap verontreinigd was”.

Dit is een belangrijk punt om over na te denken. Als de Nazireeër op één of andere manier, al was het maar door het aanraken van een dood lichaam, verontreinigd was, dan moest hij opnieuw beginnen. Niet alleen de dagen van zijn verontreiniging waren verloren, maar ook al de dagen van zijn vroegere Nazireeërschap. Wat leren we hieruit? Dat, als wij ook maar een haarbreed afwijken van het smalle pad in gemeenschap met God, wij opnieuw moeten beginnen. Wij vinden vele voorbeelden hiervan in de Schrift, en het zou verstandig zijn als we die ter harte zouden nemen.

Neem bijvoorbeeld Abraham op reis naar Egypte (Genesis 12). Dit was een afwijking van het rechte pad. En wat was het gevolg? De dagen waren verloren: hij moest terugkeren naar de plaats, waarvan hij afgedwaald was, en opnieuw beginnen. Zo lezen wij in Genesis 12:8: “Vandaar brak hij op naar het bergland ten oosten van Bethel en zette zijn tent op tussen Bethel in het westen en Ai in het oosten. Daar bouwde hij voor de HEERE een altaar en riep de Naam van de HEERE aan”. Daarna, toen hij uit Egypte terugkeerde, vinden wij: “En hij reisde van rustplaats tot rustplaats, vanuit het Zuiderland tot aan Bethel, naar de plaats waar zijn tent eerst gestaan had, tussen Bethel en Ai, naar de plaats van het altaar dat hij daar vroeger gemaakt had; en Abram riep daar de Naam van de HEERE aan” (Genesis 13:3,4). Al de tijd in Egypte doorgebracht was verloren. Er was daar geen altaar, geen aanbidding, geen gemeenschap; en Abraham moest naar dezelfde plaats, vanwaar hij afgedwaald was, terugkeren, en opnieuw beginnen.

Zo gaat het altijd; en hierin ligt de verklaring van de trage vorderingen, die sommigen onder ons in hun wandel maken. Wij struikelen, verwijderen ons van de Heere en leven in geestelijke duisternis. Dan klinkt Zijn lieflijke stem om ons te herstellen, om ons terug te brengen naar de plaats, vanwaar wij afgedwaald zijn. We luisteren, worden terechtgebracht, maar wij hebben de tijd verloren en onberekenbaar veel schade geleden. Dit is ernstig, en het moet ons leren met heilige voorzichtigheid en waakzaamheid te wandelen, opdat wij niet opnieuw hoeven te beginnen en verliezen, wat we nooit weer kunnen herwinnen. Weliswaar leren onze struikelingen en afdwalingen ons wat in ons hart is en hoe oneindig groot en onveranderlijk de genade van onze God is; maar er is een veel verhevener manier om én onszelf én God te leren kennen, dan door struikelen en tekortkomingen.

Wij moeten ons eigen ik geheel en al oordelen in het heilige licht van Gods tegenwoordigheid; daar ook zal onze ziel opgroeien in de kennis van God, zoals Hij zich door de Heilige Geest in het aangezicht van Jezus Christus en in de Heilige Schrift openbaart. Dit is zeker de gelukkigste manier om onszelf en God te leren kennen, en daarin ligt ook de kracht van elk Nazireeërschap en alle afzondering. De gelovige, die in het heiligdom van God leeft, en in onafgebroken gemeenschap met God wandelt, zal het juiste besef hebben van de verdorvenheid van het vlees en van wat God is voor allen, die hun vertrouwen op Hem stellen. Het is treurig als we ons boze hart door eigen ervaring moeten leren kennen. Leren wij dat in gemeenschap met God, dan zullen wij ons niet steeds met onze verdorvenheid bezighouden, maar liever met wat ver boven het eigen ik verheven is – met de uitnemendheid van de kennis van Christus Jezus, onze Heere.

Ten slotte nog de voorschriften voor de tijd dat het Nazireeërschap eindigde: “op de dag dat de dagen van zijn nazireeërschap voorbij zijn, moet hij het volgende bij de ingang van de tent van ontmoeting brengen: hij moet de HEERE als zijn offergave één lam zonder enig gebrek van een jaar oud als brandoffer aanbieden, één ooilam zonder enig gebrek van een jaar oud als zondoffer en een ram zonder enig gebrek als dankoffer. Verder een mand met ongezuurd brood, koeken van meelbloem, met olie gemengd, en ongezuurde platte koeken met olie bestreken, en het bijbehorende graanoffer en de bijbehorende plengoffers. En de priester moet dat voor het aangezicht van de HEERE aanbieden, en moet zijn zondoffer en zijn brandoffer bereiden. Hij moet ook de ram als dankoffer voor de HEERE bereiden, met de mand met ongezuurde broden; en de priester moet zijn graanoffer en plengoffer bereiden. Dan moet de nazireeër bij de ingang van de tent van ontmoeting het hoofd van zijn nazireeërschap scheren. Hij moet het hoofdhaar van zijn nazireeërschap nemen en op het vuur leggen dat onder het dankoffer is. Daarna moet de priester een gekookt schouderstuk van de ram nemen, één ongezuurd brood uit de mand, en één ongezuurde platte koek. Die moet hij in de handen van de nazireeër leggen, nadat hij zich het haar van zijn nazireeërschap afgeschoren heeft. En de priester moet die als beweegoffer bewegen voor het aangezicht van de HEERE; het is een heilig deel voor de priester, met het borststuk van het beweegoffer en de achterbout van het hefoffer. Pas daarna mag de nazireeër wijn drinken. Dit is de wet voor de nazireeër, die zijn offergave voor zijn nazireeërschap aan de HEERE beloofd heeft, naast datgene waartoe zijn vermogen reikt. Hij moet zo handelen volgens de gelofte die hij gedaan heeft, overeenkomstig de wet van zijn nazireeërschap” (Numeri 6:13-21).

Deze “wet” van het Nazireeërschap verplaatst ons naar de toekomst, wanneer de volledige uitwerking van het volmaakte werk van Christus gezien zal worden. Dan zal Hij, als Israëls Messias, aan het einde van Zijn Nazireeërsafzondering, Zich verheugen over Zijn geliefd volk en deze aarde. Dan is de tijd daar, dat de Nazireeër wijn drinkt, en die vreugde geniet, waarvan Jezus Zich hier afzijdig hield. Hij was afgezonderd van het volk en van deze wereld in de kracht van de ware Nazireeër, en kon in de gedenkwaardige nacht tot Zijn discipelen zeggen: “Ik zeg u echter, dat Ik van nu aan geenszins zal drinken van deze vrucht van de wijnstok tot op die dag wanneer Ik die met u nieuw zal drinken in het koninkrijk van Mijn Vader” (Mattheüs 26:29).

Zie het artikel Onjuiste tussenkopjes boven paragrafen in diverse Bijbelvertalingen.

Zie het artikel Het uitspreken van de ‘hogepriesterlijke zegen’ uit Numeri 6:22-27.

C.H. Mackintosh