Onjuiste tussenkopjes boven paragrafen in diverse Bijbelvertalingen

De dag zal aanbreken, dat Jahweh-Messias Zich in Jeruzalem en in Zijn volk zal verheugen. De profeten, van Jesaja af tot Maleachi toe, staan vol met prachtige toespelingen op die heerlijkheid. Aanhalingen zouden een boekdeel vullen; je hoeft alleen maar het einde van Jesaja te lezen, om er een voorbeeld van te hebben.

Wij moeten echter tegen één gevaar waarschuwen: Laat u niet misleiden door de tussenkopjes, een zogenaamde korte inhoudsopgave die mensen hebben aangegeven boven de hoofdstukken of paragrafen die op Israëls toekomst betrekking hebben. Zo staat er bijvoorbeeld “De zegeningen van het Evangelie” of “de uitbreiding van de kerk”; terwijl geen enkele profeet ook maar met een lettergreep melding maakte van de kerk.
De Gemeente vindt in het Oude Testament veel licht, onderwijs, troost en opbouwing; maar we zullen dit juist te meer krijgen, naarmate wij ons door de Heilige Geest laten leren, wat het ware doel is van dit deel van Gods Woord.

Misschien verbazen sommigen zich over de bewering, dat er niets over de Gemeente als zodanig in het Oude Testament staat. Maar een paar aanhalingen uit de brieven van Paulus zullen de doorslag geven voor iedereen die zich onder het gezag van de Schrift wil buigen. Zo lezen wij in Romeinen 16: “Hem nu Die machtig is u te bevestigen naar mijn evangelie en de prediking van Jezus Christus, naar [de] openbaring van [de] verborgenheid, die in [de] tijden van de eeuwen verzwegen is geweest, maar die nu is geopenbaard en door profetische Schriften, naar [het] bevel van de eeuwige God, tot geloofsgehoorzaamheid aan alle volken is bekendgemaakt!…”

En in Efeze 3: “Daarom ik, Paulus, de gevangene van Christus <Jezus> voor u, de volken … (waar u immers hebt gehoord van het rentmeesterschap van de genade van God, mij voor u gegeven, <dat> mij door openbaring de verborgenheid is bekendgemaakt – zoals ik tevoren in het kort geschreven heb; daardoor kunt u, als u dit leest, mijn inzicht opmerken in de verborgenheid van Christus – die in andere geslachten de zonen van de mensen niet bekend is gemaakt, zoals zij nu in [de] Geest geopenbaard is aan Zijn heilige apostelen en profeten [van het Nieuwe Testament]¹: dat [zij uit] de volken mede-erfgenamen zijn en mede-ïngelijfden en mededeelgenoten van de belofte in Christus Jezus door het evangelie, waarvan ik een dienaar ben geworden naar de gave van de genade van God, die mij gegeven is naar de werking van Zijn kracht. Mij, de allergeringste van alle heiligen, is deze genade gegeven om de onnaspeurlijke rijkdom van Christus onder de volken te verkondigen, en <voor allen> in het licht te stellen wat het rentmeesterschap is van de verborgenheid die van alle eeuwen verborgen was in God, Die alle dingen geschapen heeft”.

Deze plaatsen bewijzen doorslaggevend, dat de Gemeente, zoals Paulus die leerde kennen, geen plaats vindt in het Oude Testament. Leest men dus in de profeten de woorden “Israël”, “Jeruzalem”, “Sion”, dan moeten wij die niet op de Gemeente van God toepassen. Het gaat dan letterlijk over het aardse volk van God, het zaad (nageslacht) van Abraham, het land Kanaän en de stad Jeruzalem. God meent wat Hij zegt. Wij moeten er zorgvuldig voor oppassen lichtvaardig en oneerbiedig met het Woord van God om te gaan.

C.H. Mackintosh

¹ “De profeten”, waarvan hier sprake is, zijn die van het Nieuwe Testament, zoals duidelijk uit de aard van de uitdrukking blijkt. Had de apostel de profeten van het Oude Verbond bedoeld, dan zou hij van “profeten en apostelen” gesproken hebben. Maar juist het punt dat hij wil bewijzen, is dat deze verborgenheid nooit eerder geopenbaard was geweest, dat zij van alle eeuwen niet in de Schrift geopenbaard, maar in God verborgen was gebleven.