Het uitspreken van de ‘hogepriesterlijke zegen’ uit Numeri 6:22-27

Numeri 6:22-27

Wij zijn nu gekomen aan het slot van een heel bijzonder gedeelte van Numeri. Het leger is opgesteld, elke soldaat heeft zijn plaats gekregen (hoofdstuk 1-2). Iedere arbeider heeft het voor hem bestemde werk ontvangen (hoofdstuk 3-4). De legerplaats is gereinigd (hoofdstuk 5). Er is voorzien in de meest verheven toewijding aan God (hoofdstuk 6).
Alles is geregeld, er heerst volmaakte orde. Verder dan die volkomen toewijding aan God kunnen we onmogelijk gaan; de Heere Jezus Christus geeft er ons in Zijn leven op aarde het mooiste voorbeeld van.

Als we tot dit verheven standpunt zijn gekomen, blijft er voor Jahweh niets meer over dan Zijn zegen over het hele volk uit te spreken; daarom vinden wij die zegen aan het slot van hoofdstuk zes. Het is nu in de volste zin van het woord een koninklijke zegen: “En de HEERE sprak tot Mozes: Spreek tot Aäron en zijn zonen en zeg: Zo moet u de Israëlieten zegenen, door tegen hen te zeggen: De HEERE zegene u en behoede u! De HEERE doe Zijn aangezicht over u lichten en zij u genadig! De HEERE verheffe Zijn aangezicht over u en geve u vrede! Zo moeten zij Mijn Naam op de Israëlieten leggen; en Ík zal hen zegenen” (verzen 22-27).

De overvloedige zegen stroomt naar het volk toe door middel van het priesterschap. Aäron en zijn zonen krijgen de opdracht die uit te spreken. Het volk van God moet altijd door Hem zelf bewaard en gezegend worden; zij mogen zich altijd in de genade van Zijn aangezicht verheugen; hun vrede stroomt als een rivier; de Naam van Jahweh wordt over Zijn volk aangeroepen; Hij is altijd zegenend bij de Zijnen.

Wat een lot! Hadden de Israëlieten het maar begrepen, en in de kracht van hun voorrechten geleefd! Maar nee, ze deden het niet; zij haastten zich om af te wijken. Zij verruilden het licht van Gods aangezicht voor de duisternis van de berg Sinaï. Ze verlieten de genade als grondslag en plaatsten zich onder de wet. In plaats van tevreden te zijn met wat de God van hun vaderen hun toedeelde, begeerden zij andere dingen (vergelijk Psalm 105-106). In plaats van de orde, de reinheid en de afzondering voor God, waarmee Numeri begint, vinden wij wanorde, verontreiniging en een zich overgeven aan afgoderij.

Maar God zij geprezen! De tijd nadert, dat de heerlijke zegeningen uit Numeri 6 volledig in vervulling zullen gaan. Dan zullen de twaalf stammen van Israël zich scharen om de onvergankelijke banier van Jahweh-Shammah: “de HEERE is daar” (Ezechiël 48:35). Gereinigd van al hun ongerechtigheden zullen ze in de kracht van het ware Nazireeërschap aan God toegewijd zijn. Dit alles vertellen de profeten ons zo duidelijk mogelijk. Daar lezen we van de schitterende toekomst die Israël wacht; van de tijd dat de duisternis waarin het volk zich bevindt, zal opklaren door de heldere stralen van “de Zon der gerechtigheid”. Dan zal Israël genieten van een morgen zonder wolken, van zegen en glans onder hun wijnstok en vijgeboom in het land, dat God voor eeuwig gaf aan Abraham, Izaäk en Jakob.

Laten wij nooit vergeten dat voor alle beloften geldt: hoeveel beloften van God er ook zijn, in Hem is het ja en in Hem is het amen. Wij verblijden ons in deze heerlijke waarheid als het gaat om onszelf; laten we dan de toepassing ervan voor anderen niet ontkennen.
Wij geloven daarom, dat Israël eenmaal van de volle stroom van zegen zal genieten, die aan het slot van Numeri 6 aan dit volk beloofd wordt. Tot die tijd is de Gemeente van God geroepen, de zegeningen te ontvangen die speciaal voor de Gemeente zijn. Wij hebben het voorrecht altijd de tegenwoordigheid van God bij ons en in het midden te hebben – in het licht van Zijn aangezicht te wandelen – Zijn vrede te genieten – steeds gezegend, en van dag tot dag bewaard te blijven door Hem Die niet sluimert en niet slaapt.

Het praktische besef en het genot van deze zegeningen en voorrechten zullen we echter hebben voor zover we ons houden aan de orde, de reinheid en de Nazireeërs-afzondering, waartoe wij als de woonplaats van God, als het lichaam van Christus, als de tempel van de Heilige Geest geroepen zijn.

Mogen deze dingen ons ter harte gaan en een heiligende invloed op ons leven en karakter uitoefenen!

C.H. Mackintosh

Noot van de redactie: Uit het bovenstaande blijkt duidelijk dat de zegen die in Numeri 6 wordt vermeld,
niet voor de Gemeente bedoeld is maar voor het aardse volk Israël.
Het is alleen daarom al een dwaling als een voorganger meent een plaatselijke gemeente
(bestaand uit gelovigen en ongelovigen) hiermee wil zegenen.
Gods Woord zegt bovendien dat het mindere door het meerdere wordt gezegend.
Een voorganger kan zich dus het recht tot zegenen nooit aanmatigen.