Lessen over de eredienst (Exodus 30)
Aantekeningen op Exodus – C.H. Mackintosh
- 1. Aantekeningen op Exodus 1-3
- 2. Pascha en uittocht
- 3. Door de Rode Zee (Exodus 14)
- 4. De tentkleden van de tabernakel (Exodus 26)
- 5. Lessen over de priesterdienst (Exodus 28-29)
- 6. Lessen over de eredienst (Exodus 30)
uit ‘Aantekeningen op het boek Exodus’
Auteur: C.H. Mackintosh
Exodus 30
Nu het priesterschap is ingesteld (Exodus 28-29), worden wij ingeleid in alles wat betrekking heeft op priesterlijke eredienst en gemeenschapsoefening met God. De volgorde is zeer belangrijk en leerzaam, en stemt bovendien geheel overeen met de ervaring van de gelovige. Op het brandofferaltaar werden zijn zonden tot as verbrand. Hij is verenigd met Hem Die, hoewel Hij persoonlijk vlekkeloos rein was zodat Hij voor de bloedstorting gezalfd kon worden, de gelovige met Zichzelf in gemeenschap heeft gebracht in leven, gerechtigheid en Goddelijk welgevallen. Ten slotte ziet de gelovige in het reukofferaltaar de onschatbare waarde van Christus als de eigenlijke grond waarop Gods welbehagen rust.
Zo is de volgorde altijd; eerst moet er een brandofferaltaar en een priester zijn, daarna komen het reukofferaltaar en de wierook. Veel kinderen van God zijn nooit verder dan het brandofferaltaar gekomen; zij hebben nooit geestelijk de kracht en de werkelijkheid van ware priesterlijke eredienst begrepen. Zij verblijden zich niet in het volle, duidelijke bewustzijn van vergeving en gerechtigheid. Zij zijn nooit bij het reukofferaltaar gekomen; zij hopen er wel te komen als zij sterven, maar zij begrijpen niet dat het hun voorrecht is er nu al te zijn. Het werk van het kruis heeft alles uit de weg geruimd wat hun vrijwillige en bewuste eredienst kan verhinderen. De plaats die alle ware gelovigen nu mogen innemen, is bij het gouden reukofferaltaar.
De priester bij dit altaar vormt een type van de gelovige in zijn bijzonder gezegende positie. Daar genieten wij de werkelijkheid en de uitwerking van Christus’ voorspraak. Wij hebben afgedaan met het “eigen ik” en alles van onszelf, we verwachten er niets meer van. Nu zijn wij vervuld met wat de Heer Jezus Christus voor God is. In onszelf vinden wij niets dan onreinheid. Elke openbaring van het eigen ik verontreinigt; het is geoordeeld en door Gods oordeel verworpen, en niets ervan kan ooit te vinden zijn in de zuivere wierook en in het reine vuur op het reukofferaltaar. “Door het bloed van Jezus” zijn wij het heiligdom binnengegaan – een heiligdom voor priesterdienst en verering, waar geen spoor van zonde te vinden is. Wij zien er de “reine tafel”, de zuiver gouden kandelaar en het altaar van louter goud. In dat heiligdom is niets wat ons herinnert aan het eigen ik en de ellende daarvan. Zou daar iets van die ellende te zien zijn, dan zou het onze verering onderbreken, ons priesterlijk voedsel bederven en ons licht doen uitgaan. De oude natuur kan geen plaats hebben in het heiligdom van God. Die natuur en alles wat erbij hoort, is tot as verteerd. Nu worden wij geroepen om te genieten van de aangename reuk van Christus, die als een lieflijke geur tot God opstijgt. Dit is God welbehaaglijk. Alles wat Christus in Zijn eigen persoonlijke volmaaktheid voorstelt, is goed en welgevallig voor God. Zelfs de zwakste uitdrukking of openbaring van Christus, in het leven of in de verering van de gelovige, is al een aangename reuk waarin God behagen vindt.
Maar al te vaak, helaas, moeten wij ons nog met onze zonden en zwakheden bezighouden. Telkens wanneer de zonde, die in ons hart woont, nog werkzaam is, moeten wij daarmee tot God gaan, want Hij kan de zonde niet dulden. Hij kan onze schuld vergeven en ons daarvan reinigen; Hij kan onze ziel herstellen door de genadige tussenkomst van onze grote Hogepriester, maar Hij kan niet in gemeenschap blijven met één enkele zondige gedachte. Een dwaze, lichtzinnige gedachte en onreine denkbeelden verhinderen de gemeenschap van een Christen met God en onderbreken de aanbidding. Zodra zulke gedachten in ons opwellen, moeten we ze veroordelen en belijden, anders kunnen we de verheven blijdschap van het heiligdom niet ervaren. Een hart waarin de begeerlijkheid werkt, geniet zeker niet van het werk in het heiligdom. Wanneer wij ons werkelijk als priesters gedragen, leeft de oude natuur als het ware niet meer in ons. Christus is ons zielevoedsel, en het is ons heerlijk voorrecht onszelf te kunnen verliezen en geheel met Christus vervuld te zijn.
Dit alles is alleen mogelijk door de kracht van de Heilige Geest. Het heeft geen zin te proberen om onze natuurlijke godsdienstige gevoelens door middel van stelselmatige godsdienstigheid aan te wakkeren. Er moet heilig vuur en zuivere wierook zijn (vergelijk Leviticus 10:1 met 16:12). Alle pogingen om God te vereren door middel van onze niet-geheiligde natuurlijke eigenschappen, moeten worden betiteld als “vreemd vuur”. God is het voorwerp van verering; Christus de grond en het wezen ervan, en de Heilige Geest de kracht van de verering. In het brandofferaltaar zien wij dus Christus in de waarde van Zijn offer, in het reukofferaltaar Zijn volstrekte waarde als Voorspraak en Middelaar. Hierdoor wordt het ons nog duidelijker waarom we de instelling van de priesterdienst in hoofdstuk 28-29 vinden tussen de beschrijving van de beide altaren. Zoals te verwachten was, staan die beide altaren in nauw verband met elkaar; immers, de voorspraak van Christus berust op Zijn offer. “Aäron moet dan eenmaal per jaar aan de hoorns van het altaar verzoening doen … Eenmaal per jaar moet hij aan de hoorns verzoening doen, al uw generaties door; het is allerheiligst voor de HEERE” (vers 10). Alles rust dus op de onbeweeglijke grondslag van het gestorte bloed. “En met bloed wordt bijna alles naar de wet gereinigd, en zonder bloedstorting is er geen vergeving. Het was dus nodig dat wel de zinnebeelden van de dingen die in de hemelen zijn hierdoor gereinigd werden, maar de hemelse dingen zelf door betere slachtoffers dan deze. Want Christus is niet ingegaan in [het] met handen gemaakte heiligdom, een tegenbeeld van het ware, maar in de hemel zelf, om nu te verschijnen voor het aangezicht van God voor ons” (Hebreeën 9:22-24).
In de verzen 11-16 wordt gesproken over het zoengeld dat de Israëlieten moesten geven. Allen moesten evenveel betalen. “De rijke mag niet meer en de arme niet minder geven dan een halve sikkel, als u het hefoffer voor de HEERE geeft om voor uw leven verzoening te doen” (vers 15). Wat de verzoening betreft zijn allen gelijk. Er kan een oneindig groot onderscheid zijn in de mate van kennis, ervaring, bekwaamheid, groei, ijver en overgave, maar de grondslag van de verzoening is voor allen dezelfde. De grote apostel van de heidenen en het zwakste lammetje van de kudde van Christus staan op dezelfde hoogte als het gaat om verzoening. Dit is een zeer eenvoudige maar zeer gezegende waarheid. Niet allen bezitten dezelfde mate van overgave, en niet ieder brengt evenveel vruchten voort, maar “het kostbaar bloed van Christus” (1 Petrus 1:19) en niet eigen overgave of overvloed van vruchten is de vaste en eeuwigdurende grondslag van rust voor de gelovige. Hoe meer wij doordrongen zijn van de waarheid en de kracht hiervan, des te meer vruchten zullen wij voortbrengen.
In Leviticus vinden wij nóg een soort heffing. Wanneer iemand een gelofte aflegde (Leviticus 27:2), moest Mozes die persoon naar zijn jaren schatten. Met andere woorden, wanneer iemand zich bevoegd achtte een gelofte af te leggen, dan moest Mozes, als de vertegenwoordiger van Gods eisen, hem schatten “volgens de sikkel van het heiligdom”. Was “hij armer” dan Mozes hem geschat had, dan moest men hem voor de priester, de vertegenwoordiger van Gods genade, stellen. “Zodat de priester zijn waarde kan bepalen. Overeenkomstig wat voor hem die de gelofte afgelegd heeft, wél binnen handbereik is, moet de priester zijn waarde bepalen” (vers 8).
God zij dank! Wij weten dat aan al Zijn eisen is voldaan, dat al onze geloften betaald zijn door Christus, Die zowel de vertegenwoordiger van Gods rechten als de openbaarmaker van Zijn genade is, Die het verzoeningswerk op het kruis volbracht en nu aan de rechterhand van God zit. Dit te weten geeft een heerlijke rust voor hart en geweten. De eerste noodzaak voor ons was de verzoening, en deze mogen wij nooit uit het oog verliezen. Hoe ruim ons verstand ook is, hoe rijk we in onze ervaring ook zijn, of hoe verheven onze godsdienst ook is, altijd zullen wij terug moeten keren tot de eenvoudige, onveranderlijke, Goddelijke, gezegende leer van het bloed. Zo is het altijd geweest in de geschiedenis van het volk van God, en zo zal het ook zeker tot het einde blijven. De meest begaafde en beproefde dienaren van Christus hebben zich er altijd over verblijd terug te zien op “die bron, waaruit hun dorstige zielen dronken” toen zij de Heer leerden kennen. En de eeuwige lofzang van de verheerlijkte Gemeente zal zijn: “Hem Die ons liefheeft en ons van onze zonden heeft verlost door Zijn bloed” (Openbaring 1:5). Ja, in de hemel zal voor eeuwig de zalige leer van verzoening door het bloed verkondigd worden.
De verzen 17-21 spreken over het koperen wasvat met het voetstuk van koper. Het vat en het voetstuk worden steeds samen genoemd (zie hoofdstuk 30:28; 38:8; 40:11). In het vat wasten de priesters hun handen en voeten, want ze moesten rein zijn om hun priesterlijke eredienst goed te kunnen verrichten. Er was hier volstrekt geen sprake van een nieuwe besprenkeling met het bloed, maar eenvoudig van een handeling die hen praktisch in staat stelde hun priesterlijke dienst en verering te blijven uitoefenen. “Wanneer zij de tent van ontmoeting binnengaan, moeten zij zich met water wassen, opdat zij niet sterven. Of wanneer zij tot het altaar naderen om dienst te doen door een vuuroffer voor de HEERE in rook te laten opgaan, moeten zij hun handen en voeten wassen, opdat zij niet sterven” (verzen 20-21). Ware gemeenschapsoefening met God is alleen mogelijk wanneer de persoonlijke heiligmaking met de meeste zorg onderhouden wordt. “Als wij zeggen dat wij gemeenschap met Hem hebben en wij wandelen in de duisternis, dan liegen wij en doen de waarheid niet” (1 Johannes 1:6). Deze heiligheid in onze wandel kan alleen het gevolg zijn van de werking van Gods Woord op onze werken en wegen. “Wat de daden van de mens betreft, ík ben overeenkomstig het woord van Uw lippen op mijn hoede geweest voor de paden van de gewelddadige” (Psalm 17:4).
Als wij steeds tekortschieten in de priesterlijke dienst, kan dat wel komen doordat wij vaak hebben nagelaten het wasvat op gepaste wijze te gebruiken. Wanneer onze wegen niet aan de reinigende werking van het Woord van God onderworpen zijn – als wij doorgaan met iets wat volgens het getuigenis van ons geweten duidelijk door het Woord veroordeeld wordt, dan zullen wij ook niet als priester werkzaam kunnen zijn. Een vastberaden volharden in het kwaad is nooit te verenigen met werkelijk priesterlijke eredienst. “Heilig hen door de waarheid: Uw Woord is [de] waarheid” (Johannes 17:17). Als er enige onreinheid aan ons kleeft, kunnen wij niet genieten van Gods tegenwoordigheid; Zijn heilig licht zal ons overtuigen van zónde. Wanneer wij echter door genade onze wandel rein houden, door er Gods Woord op toe te passen, dan zijn wij bekwaam om van Zijn nabijheid te genieten.
Men zal wel inzien hoeveel praktische waarheden hiermee verbonden zijn. We vinden de leer van het koperen wasvat ook in het Nieuwe Testament uitvoerig voorgesteld. Wanneer wij het voorrecht genieten het heiligdom binnen te gaan en tot Gods altaar te naderen om Hem als priester te vereren, laten wij dan toch onze handen en voeten rein bewaren door het voortdurend gebruik van het ware wasvat.
Het is ook de moeite waard op te merken dat het koperen wasvat met zijn voetstuk gemaakt was “uit de spiegels van de dienstdoende vrouwen, die dienstdeden bij de ingang van de tent van ontmoeting” (Exodus 38:8). Dit is zeer belangrijk; wij lijken maar al te vaak op die man “die zijn natuurlijk gezicht in een spiegel bekijkt; want hij bekijkt zich, gaat weg en is onmiddellijk vergeten hoe hij er uitzag” (Jakobus 1:23-24). De spiegel van de natuurlijke mens kan ons nooit een helder en bestendig inzicht in onze ware toestand geven. “Maar wie zijn blik richt op [de] volmaakte wet, die van de vrijheid, en daarbij blijft, niet een vergeetachtig hoorder geworden maar een dader van [het] werk, die zal gelukkig zijn in zijn doen” (Jakobus 1:25). Iemand die zich steeds tot Gods Woord wendt en dat Woord tot zijn hart en geweten laat spreken, zal in de heilige werkzaamheden van het Goddelijk leven staande gehouden worden.
De krachtige uitwerking van Christus’ priesterdienst is zeer nauw verbonden met de onderzoekende en reinigende werking van het Woord. “Want het Woord van God is levend en krachtig en scherper dan enig tweesnijdend zwaard, en het dringt door tot verdeling van ziel en geest, zowel van gewrichten als van merg, en oordeelt [de] gedachten en overleggingen van [het] hart. En geen schepsel is voor Hem onzichtbaar, maar alle dingen zijn naakt en geopend voor de ogen van Hem met Wie wij te doen hebben” (Hebreeën 4:12-13). Onmiddellijk na deze woorden vervolgt de apostel: “Daar wij nu een grote Hogepriester hebben, Die de hemelen is doorgegaan, Jezus, de Zoon van God, laten wij de belijdenis vasthouden. Want wij hebben niet een Hogepriester die niet met onze zwakheden kan meelijden, maar [Eén] Die in alle dingen verzocht is als wij, met uitzondering van [de] zonde. Laten wij dus met vrijmoedigheid naderen tot de troon van de genade, opdat wij barmhartigheid ontvangen en genade vinden tot hulp op de juiste tijd” (Hebreeën 4:14-16). Hoe doordringender wij de scherpte van Gods Woord voelen, hoe meer wij ook de goedertieren en genadige dienst van onze grote Hogepriester zullen waarderen. Deze gaan samen. Ze vergezellen de Christen overal op zijn weg. De Hogepriester heeft medelijden met de zwakheden, die het Woord ontdekt en openbaart. Hij is “een barmhartig en trouw Hogepriester”. Daarom mag ik alleen tot het altaar naderen als ik gebruik maak van het wasvat. Eredienst moet altijd plaatshebben in de kracht van heiligheid. Wij moeten de natuurlijke mens, zoals een spiegel die weerkaatst, uit het oog verliezen, en ons geheel bezighouden met Christus, zoals Gods Woord ons Hem voorstelt. Alleen dan zullen “de handen en de voeten”, de daden en wegen van de Christen, rein zijn, in overeenstemming met de reinheid van het heiligdom.
In de verzen 22-28 wordt gesproken over de “heilige zalfolie”, waarmee de priesters en al het gerei van de tabernakel gezalfd moesten worden. Hierin zien wij een type van de verschillende genadegaven van de Heilige Geest, die in Goddelijke volmaaktheid in Christus gevonden werden. “Al Uw kleding geurt van mirre en aloë en kaneel, wanneer U uit de ivoren paleizen komt, waar men U verblijdt” (Psalm 45:9). God heeft Jezus van Nazareth gezalfd met de Heilige Geest en met kracht (Handelingen 10:38). Al de genadegaven van de Heilige Geest zijn in hun lieflijke geur en welriekende reuk in Christus verenigd, en alleen uit Hem kunnen ze voortkomen. Hij werd in Zijn Mensheid ontvangen van de Heilige Geest, en vóór Hij Zijn werk in het openbaar begon, werd Hij met de Heilige Geest gezalfd. Toen Hij ten slotte, als bewijs van Zijn volbrachte verlossing, Zich in de hemel zette, stortte Hij de kostelijke gaven van de Heilige Geest uit over Zijn Lichaam, de Gemeente (zie Mattheüs 1:20; 3:16-17; Lukas 4:18-19; Handelingen 2:33; 10:45-46; Efeze 4:8-13). Omdat de gelovigen zijn verenigd met deze eeuwig geprezen en verhoogde Christus, zijn zij ook deelgenoten van de gaven en zegeningen van de Heilige Geest. Als zij steeds in gemeenschap met hun Zaligmaker leven, zullen zij ook genieten van die gaven en zegeningen en de lieflijke geur ervan om zich heen verspreiden. De niet-wedergeboren mens weet hier niets van. “De heilige zalfolie” mocht “niet op het vlees van een mens worden uitgegoten” (verzen 31-32). De genadegaven van de Heilige Geest kunnen nooit met het vlees verbonden zijn, want de Heilige Geest kan de natuurlijke mens niet erkennen. Niet één van de vruchten van de Geest is ooit voortgebracht op de natuurlijke, onvruchtbare grond. “Wij moeten opnieuw geboren worden” (Johannes 3:7). Alleen als nieuw mens, als deel “van de nieuwe schepping”, kunnen wij iets weten van de vruchten van de Geest. Die gaven en vruchten na te bootsen heeft geen waarde. De schoonste vruchten die ooit door het natuurlijke hart werden voortgebracht, zelfs in zijn hoogste beschaving, en de lieflijkste trekken die het natuurlijk hart kan tentoonspreiden, worden in geen enkel opzicht in Gods heiligdom aangenomen of erkend. “Een mensenlichaam mag er niet mee gezalfd worden; ook mag u niet iets soortgelijks maken volgens de bereidingswijze van deze olie. Ze is heilig, heilig moet ze voor u zijn. Ieder die zo’n mengsel maakt als dit, of die daarvan iets op een onbevoegde strijkt, moet uitgeroeid worden uit zijn volksgenoten” (verzen 32-33). Het werk van de Geest mag niet nagebootst worden; alles moet volledig en werkelijk van de Geest zijn. Bovendien mogen we wat van de Geest is, niet aan mensen toeschrijven. “Maar [de] natuurlijke mens neemt niet aan wat van de Geest <van God> is, want het is hem dwaasheid, en hij kan het niet begrijpen, omdat het geestelijk beoordeeld wordt” (1 Korinthe 2:14).
Een mooie zinspeling op “de heilige zalfolie” vinden we in Psalm 133: “Zie, hoe goed en hoe lieflijk is het dat broeders ook eensgezind samenwonen. Het is als de kostelijke olie op het hoofd, die neerdaalt op de baard, de baard van Aäron, die neerdaalt op de zoom van zijn priesterkleed” (Psalm 133:1-2). Nu het hoofd van het priesterlijk volk met de heilige olie gezalfd is, zullen zelfs “de zoom van zijn priesterkleed” de heerlijke vruchten ervan vertonen. Mogen al mijn lezers de kracht van die zalving ondervinden, en de waarde ervaren van de “zalving vanwege de Heilige” (1 Johannes 2:20) en van het feit te zijn “verzegeld met de Heilige Geest van de belofte” (Efeze 1:13).
In de laatste verzen van dit leerzame hoofdstuk lezen we over het “reukwerk, een zalf naar het werk van de apotheker, gemengd, rein, heilig”. Dit bijzonder kostelijke reukwerk stelt de onmetelijke en onnaspeurlijke volmaaktheden van Christus voor. God heeft de juiste hoeveelheid van elk bestanddeel niet vermeld, omdat de deugden die in Christus verenigd zijn, de schoonheden en voortreffelijkheden van Zijn aanbiddelijke Persoon, niet af te meten zijn. Niemand dan alleen God kan ooit de ondoorgrondelijke volmaaktheden afmeten van Hem “in Wie de gehele volheid van de Godheid lichamelijk woont” (Kolosse 2:9). En alle eeuwigheden door zullen die heerlijke volmaaktheden worden ontvouwd voor de ogen van de aanbiddende engelen en heiligen. Telkens als er een nieuwe lichtstraal van dit middelpunt, de zon van de Goddelijke heerlijkheid doorbreekt, zullen de hemelen daarboven en de hele schepping hier beneden weerklinken van luide Halleluja’s aan Hem Die is en Die was en Die voor eeuwig het Voorwerp zal blijven van de lof en de verheerlijking door alle denkende schepselen.
De hoeveelheid van elk bestanddeel was dus niet voorgeschreven, maar wij lezen ook: “in gelijke delen”. Elke eigenschap, elke volmaaktheid van Christus was op de juiste plaats en in juiste mate aanwezig. Niet één deugd was overheersend of stond een andere in de weg. Alles was “gemengd, rein, heilig” en was zo welriekend, dat alleen God het naar waarde kon schatten. “En gij zult ervan heel klein pulver stoten, en gij zult daarvan leggen voor de getuigenis in de tent der samenkomst, waarheen Ik tot u komen zal; het zal u heiligheid der heiligheden zijn” (vers 36). De woorden “heel klein pulver” hebben een buitengewone kracht en diepte. Ze leren ons dat de kleinste bijzonderheid in het leven van Christus, de geringste omstandigheid, elke daad, elk woord of gebaar, elke blik of trek, een geur verspreidt die veroorzaakt wordt door de majestueuze evenredigheid van al de Goddelijke deugden die Hem kenmerken. Hoe fijner het reukwerk gewreven werd, hoe meer de zeldzame en voortreffelijke samenstelling ervan openbaar zou worden. “En wat het reukwerk betreft dat u maakt, mag u niets voor uzelf maken volgens de bereidingswijze van dit reukwerk. Het moet u heilig zijn, voor de HEERE. Ieder die iets dergelijks maakt om eraan te ruiken, moet uitgeroeid worden uit zijn volksgenoten” (verzen 37-38). Dit welriekende reukwerk was uitsluitend voor Jahweh bestemd. Mozes moest iets ervan leggen “voor de getuigenis in de tent van ontmoeting”. Er is in de Heer Jezus iets wat God alleen kan waarderen. Weliswaar kan elk gelovig hart tot Zijn onvergelijkelijke Persoon komen en meer dan voldoende ontvangen voor de diepste en innigste begeerten van zijn ziel, maar als Gods verlosten zoveel van Hem zullen hebben genoten als zij kunnen, en wanneer ook de engelen in de ondoorgrondelijke heerlijkheden van de mens Christus Jezus zullen hebben gezien, zal er in Jezus nog datgene zijn wat God alleen kan doorgronden en genieten (Mattheüs 11:27). Geen mens of engel kan ooit de fijne deeltjes van dit heilig reukwerk, tot pulver gewreven, volkomen nagaan of onderscheiden. De aarde is ook niet de geschikte plaats om de hemelse en Goddelijke geur daarvan te verspreiden.
Zo zijn wij dan nu met onze korte beschouwing aan het eind van dit gedeelte van het boek Exodus gekomen. Wij begonnen “met de ark van het verbond” en wandelden vandaar tot aan “het koperen brandofferaltaar”; wij keerden terug van het koperen altaar en zijn met “het heilig reukwerk” geëindigd. Wat een weg! We moeten hem echter niet bewandelen in het valse en onbestendige licht van de menselijke verbeelding, maar met de onfeilbare lamp van de Heilige Geest. Wat een weg, wanneer we die niet gaan in de schaduwen van een bedeling die voorbij is, maar in het licht van de heerlijke schoonheden en volmaaktheden van de Zoon Zelf, waarvan deze dingen spreken. Wanneer wij dit pad zo betreden, zal onze liefde meer dan ooit tot Christus uitgaan. Wij zullen een grootser begrip krijgen van Zijn heerlijkheid, Zijn schoonheid, Zijn kostbaarheid, Zijn volmaaktheid, Zijn vermogen om een ziek geweten te genezen en een hart dat naar verlossing verlangt, te vervullen. Dan zullen wij minder oog hebben voor de aanlokkelijkheid van de wereld, en het oor minder lenen aan haar beloften en bedreigingen. Kortom, we zullen dan inniger en vuriger de woorden van de apostel beamen, wanneer hij zegt: “Als iemand de Heere Jezus Christus niet liefheeft, laat die vervloekt zijn. Maranatha” (1 Korinthe 16:22).
Het is goed te letten op de plaats waar deze verpletterende vervloeking staat, namelijk aan het slot van een lange brief waarin de apostel enkele van de grofste zonden en dwalingen aangaande de leer bestraft. Hoe ernstig dus, en vol betekenis dat hij dit anathema (vervloekt) niet uitspreekt tegen hen die deze dwalingen en zonden ingevoerd hadden, maar tegen iemand die de Heer Jezus Christus niet liefheeft. Hoe komt dit? Doordat de Geest van God zonde en dwalingen licht acht? Zeker niet; de hele brief ontvouwt Zijn gedachten in dit opzicht. Maar de waarheid is deze: wanneer het hart vol is van liefde tot de Heer Jezus, is er ook een krachtige bescherming tegen allerlei valse leringen en zondige praktijken aanwezig. Als iemand Christus niet liefheeft, is het niet te zeggen tot welke verkeerde meningen en kwade wegen hij nog zal vervallen. Daarom heeft de apostel die plaats en die vorm voor zijn banvloek gekozen.
Belangstelling voor Exodus 1-29 en 31-40?
Bestel dan nu het schitterende boek
‘Aantekeningen op Exodus’
van C.H. Mackintosh
bij www.uhwdw.nl