De chronologie van de Bijbel

Voorwoord

Er zijn verschillende tijdtafels verschenen van gebeurtenissen uit het Oude Testament die onderling in sommige punten kleinere of grotere verschillen vertonen. Het is voor de lezer vaak moeilijk te beoordelen welke getallen de juiste zijn, omdat veelal de omschrijving ontbreekt op welke manier men aan de genoemde jaartallen is gekomen.

Ter bevordering van de Bijbelstudie – en hierbij denk ik in het bijzonder aan de jongeren – werd dit boekje samengesteld waarin naast de genoemde jaartallen, vele verwijsteksten uit de Bijbel zijn aangegeven, zodat het iedere lezer mogelijk is de cijfers op hun juistheid te toetsen.

Jaren geleden las ik het bekende boek van Philip Mauro “Die Chronologie der Bibel”. Met dankbaarheid heb ik gebruik gemaakt van verschillende gegevens die daarin vermeld staan. Moge dit boekje aan het gestelde doel beantwoorden en velen door het lezen ervan een duidelijker blik gegeven worden in de geschiedenis van de mensheid en de wegen van God, Die vanaf het begin verkondigt wat het einde zal zijn (Jesaja 46:9,10).

H. Moll

Inleiding

Iedereen die de Bijbel leest weet, dat God ons in Zijn Woord vaak leeftijden van personen heeft vermeld in verband met allerlei gebeurtenissen. Minder bekend is het, dat men door deze korte, verspreid voorkomende aanwijzingen, een chronologie van allerlei feiten kan opbouwen. Wanneer men geen duidelijk overzicht heeft betreffende de tijdvolgorde van de in de Bijbel vermelde personen en gebeurtenissen, dan kan men zich over het algemeen hiervan slechts een vage voorstelling vormen. De Heer wil evenwel, dat ook de Oudtestamentische figuren ons helder voor de geest staan, zodat wij uit hun ervaringen iets kunnen leren (1 Korinthe 10:6,11).

In de verschillende tijdtafels aangaande de gebeurtenissen uit het Oude Testament, neemt men gewoonlijk het jaar waarin Christus geboren is, als uitgangspunt, zodat men spreekt over … jaar vóór Christus. Wij hebben ons voorgesteld hier een chronologie te geven, zoals die in de Bijbel te vinden is en zullen telkens in het kort vermelden hóe we de jaartallen hebben gevonden.

Om het evenwel de lezers mogelijk te maken de cijfers gemakkelijk aan de hand van Gods Woord te kunnen controleren, zullen we de schepping van Adam (Anno Hominis^[1]Wordt op sommige plekken in dit boekje afgekort tot A.H.) = jaar van de mensen) als uitgangspunt nemen, terwijl we volledigheidshalve tegelijkertijd de gebruikelijke jaartelling (vóór Christus) zullen vermelden.^[2]Noot van de redactie: Doordat er een andere manier van berekenen gebruikt wordt wijken de jaartallen, zoals in dit boekje genoemd worden, om ons nog onverklaarbare redenen af van andere tijdtafels. … Continue reading

1. De periode voor de zondvloed

Genesis 1 begint met de woorden: ‘In het begin schiep God de hemel en de aarde’. Wanneer dit is geweest kan niet in cijfers worden uitgedrukt omdat elke andere aanwijzing ontbreekt.

Volgens onderzoeken van geologen, in verband met de vorming van steenkolen en andere delfstoffen, moet dit vele duizenden jaren geleden zijn. Ook vinden wij in de Bijbel geen verdere gegevens vermeld die gaan over de tijd die ligt tussen Genesis 1 vers 1 en vers 2.

Over de tijdsduur van de zes scheppingsdagen heerst verschil van mening. Sommige gelovigen houden vast aan dagen van 24 uren terwijl anderen aan veel langere tijdperken menen te moeten denken. Voor diegenen die geloven in de almacht van God levert de eerstgenoemde opvatting totaal geen moeilijkheden op. De andere uitlegging doet de uitspraken van de Heer toch wel geweld aan.

Onze tijdrekening kan daarom pas beginnen bij de schepping van de mens (Genesis 1:26-31).

In Genesis 5 is ‘het boek van de afstammelingen van Adam’ opgenomen. Hier vinden we een met grote nauwkeurigheid opgestelde stamboom waarin telkens van iedere generatie maar één persoon genoemd wordt. De namen van tien personen worden vermeld, met opgave van geboortejaar en de bereikte leeftijd. Hierdoor is het voor ons mogelijk om de volgende tabel samen te stellen.

De periode van Adam tot aan de zondvloed beslaat dus 1656 jaren. Met de vloed verdween het eerste mensengeslacht, met uitzondering van Noach en zijn gezin (1 Petrus 3:20, 2 Petrus 2:5).

Wat een oordeel van God over de ongerechtigheid van de mensen! De Heer Jezus herinnert ons hieraan in verband met het oordeel dat bij Zijn komst zal plaats vinden (Mattheus 24:37-39 en andere plaatsen).

2. Van de zondvloed tot op Abram

De leeftijd van Noach bij de geboorte van Sem wordt ons niet rechtstreeks meegedeeld. In Genesis 5:32 lezen we: ‘toen Noach vijfhonderd jaar oud was, verwekte Noach Sem, Cham en Jafeth’.

We weten uit Genesis 7:6 dat Noach 600 jaar oud was toen de watervloed over de aarde kwam. In Genesis 11:10 wordt ons meegedeeld dat Sem 2 jaren ná de vloed 100 jaren oud was.

Zo geeft Gods Woord dus zelf de schakel die ‘het boek van de afstammelingen van Adam’ (Genesis 5:1) verbindt met ‘de afstammelingen van Sem’ (Genesis 11:10).

Noach moet 600-98 = 502 jaar geweest zijn toen Sem geboren werd.

We kunnen nu overgaan tot de tweede tabel. Hiervoor raadplegen we Genesis 11:10-26.

Opmerking: Sem is geboren in A.H. 1558 en omdat hij 600 jaar oud geworden is (Genesis 11:10,11) overleed hij in A.H. 2158. Toen Sem overleed was Izaäk 50 jaar oud en al 10 jaar met Rebekka getrouwd.

Sem was 93 jaar toen zijn opa Lamech in A.H. 1651 stierf en Lamech was 56 jaar oud toen Adam in A.H. 930 overleed.

Er zijn dus slechts twee schakels tussen Adam en Izaäk, namelijk Lamech en Sem. Hoe belangrijk dit is voor de mondelingen overlevering is ons zonder meer duidelijk.

Hiermee zijn we gekomen tot Genesis 11:26 waar we lezen: ‘Terah had zeventig jaar geleefd, toen hij Abram, Nahor en Haran verwekte’.

Deze 3 zonen werden uiteraard niet gelijktijdig geboren. Wanneer we dan ook Handelingen 7:2-8 met Genesis 11:32 en 12:4 vergelijken zien we dat Terah 130 jaar oud was toen Abram geboren werd (205-75 = 130 jaar).

We kunnen dus het volgende aan de tabel toevoegen:

Ongetwijfeld was Haran, de vader van Lot (Genesis 11:27,28), ouder dan Abram. Merkwaardig is dat van de zonen van Terah niet de oudste, de eerstgeborene, het eerst wordt genoemd maar degene die door God op een bijzondere wijze begenadigd zou worden.

We vinden meerdere keren in de Bijbel dat de zoon die in Gods raadsbesluit de belangrijkste plaats innam, ook al was hij niet de eerstgeborene, toch als eerst genoemd wordt. We vinden dit bijvoorbeeld bij Jakob en Ezau (Jozua 24:4), Izaäk en Ismaël (Genesis 16:16, 21:5, 1 Kronieken 1:28, e.a.).

We kunnen hier steeds de verkiezende genade van God opmerken.

3. Vanaf Abrams geboorte tot op Jozefs dood

Bij de geboorte van Abram zijn we ongeveer op de helft van de jaartelling gekomen die tussen Adam en Christus ligt.

Over Abram is ons niet alleen in Genesis veel meegedeeld maar ook in de andere boeken van de Bijbel.

Hij is door God “Abraham” d.i. “vader van velen” genoemd en zijn persoon heeft ook voor ons een bijzondere betekenis (Genesis 17:5, Romeinen 4:16, Galaten 3:7).

Abram was 75 jaar toen hij Haran verliet en in Kanaän kwam (Genesis 11:21, 12:4). Zijn intocht in Kanaän vond dus in 2008 + 75 = 2083 plaats. De eerstvolgende gebeurtenis waarbij een tijdsopgave vermeld is wordt in Genesis 16:1-3 genoemd. Dit betreft het huwelijk van Abram met Hagar wat na “tien jaar”, dus in 2093, gesloten werd.

Abram was 86 jaar oud toen Ismael geboren werd (Genesis 16:16). Dit gebeurde dus in 2094.

Volgens Genesis 17:1 was Abraham 99 jaar oud toen God een verbond met hem maakte waarvan de besnijdenis het teken was. Zijn naam werd nu veranderd in “Abraham”. Dit gebeurde dus in 2107.

Tussen de belofte van de Heere om aan Saraï een zoon te zullen geven en de vervulling hiervan worden ons de volgende dingen meegedeeld:

• De verwoesting van Sodom en Gomorra en de daar omliggende steden in de vlakte van de Jordaan (Genesis 19, Deuteronomium 29:23).
• Abrahams reis naar Gerar.

Deze gebeurtenissen moeten dus in 2107 of 2108 hebben plaatsgevonden want Abraham was 100 jaar bij de geboorte van Izaäk in 2108 (Genesis 21:5).

Tot nu toe hebben we zonder veel moeite de gebeurtenissen met vermelding van de bijbehorende jaartallen vanuit de Bijbel kunnen aantonen. We komen nu echter bij de bijzonderheden uit het leven van Izaäk en Jakob die iets moeilijker met zekerheid zijn vast te stellen. Zo wordt in Exodus 12:40,41 gezegd dat de tijd die de Israëlieten in Egypte gewoond hebben 430 jaar is. Deze periode begint blijkbaar bij de intocht van Abraham in Kanaän. Toen waren zij gasten en vreemdelingen in Kanaän (Hebreeën 11:8-13). Ook in Galaten 3:17 wordt het getal van 430 jaren genoemd als het tijdperk tussen de beloften die God aan Abraham gegeven heeft en het geven van de wet wat plaatsvond in het jaar van de uittocht uit Egypte (Exodus 20 vv). We kunnen dus voor de uittocht uit Egypte 2083+430 = 2513 noteren.

Met betrekking tot het wonen in Egypte vinden we echter nog een getal in de Bijbel vermeld. In Genesis 15:13 lezen we: “Weet wel dat uw nakomelingen vreemdelingen zullen zijn in een land dat niet van hen is; zij zullen hen dienen en men zal hen vierhonderd jaar onderdrukken” (zie ook Handelingen 7:6).

Abraham was 75 jaar oud toen hij als vreemdeling in Kanaän kwam (Genesis 12:4) en 25 jaar daarna werd Izaäk geboren (Genesis 21:5). Opnieuw vijf jaar later toen “het kind [Izaäk] groot werd en werd van de borst genomen” (Genesis 21:8)^[3]Het van de borst nemen (spenen, waarmee afwennen van de speen of borst bedoeld wordt) ging vaak samen met een feest. In Genesis 21:8 lezen we over het bereiden van een grote maaltijd. Dit feest werd … Continue reading begon Ismaël de kleine Izaäk te bespotten (Genesis 21:8,9). In Galaten 4:29 lezen we dat het niet alleen bespotten maar ook vervolgen, verdrukken was. Vanaf het begin van deze vervolging van het nageslacht van Abraham, in 2113, tot op de uittocht uit Egypte, in 2513, is precies 400 jaar. Dit getal wordt genoemd in Genesis 15:13 en Handelingen 7:6.

Het jaar van de vlucht van Jakob (Hosea 12:13) naar Paddan-Aram en van zijn huwelijk met Lea en Rachel wordt ons niet rechtstreeks meegedeeld. Uit de volgende gegevens zijn deze data echter gemakkelijk te berekenen. Jozef was 30 jaar toen hij aan Farao werd voorgesteld (Genesis 41:46). Hij was dus na de zeven jaren van overvloed (Genesis 41:25-32,53) en de twee jaren van hongersnood (Genesis 45:6) 39 jaar oud. Toen was volgens Genesis 47:9 Jakob 130 jaar oud. Bij de geboorte van Jozef moet Jakob dus 130 – 39 = 91 jaar oud zijn geweest. Jakob had Laban veertien jaar gediend toen Jozef geboren werd (Genesis 30:25). Jakob kwam dus bij Laban in dienst op de leeftijd van 91-14 = 77 jaar.

Na deze opmerkingen kunnen we nu de derde tabel samenstellen waarmee we gelijk aan het einde van het boek Genesis zijn gekomen.

Het is opmerkelijk om te zien dat Sara de enige vrouw is waarvan in de Bijbel de jaren dat ze geleefd heeft vermeld staan (Genesis 23:1).

4. Vanaf de uittocht uit Egypte tot de intocht in Kanaän

We hebben al eerder opgemerkt dat de uittocht uit Egypte in 2513 heeft plaatsgevonden. Volgens Exodus 7:7 en Handelingen 7:23,30 was Mozes toen 80 jaar oud. Hij moet dus in 2513 – 80 = 2433 geboren zijn. We hebben gezien dat Jozef in 2369 gestorven is. Mozes is dus 64 jaar na het overlijden van Jozef geboren.

Zoals we weten heeft de woestijnreis 40 jaar geduurd. Van enkele belangrijke gebeurtenissen gedurende deze periode worden niet alleen de jaren maar ook de maanden en dagen opgegeven (Exodus 12:2, 15:22, 16:1, 35, 19:1, enz.).

Het boek Exodus omvat een tijdsduur van bijna 145 jaar.  Hiervan vallen 144 jaar in de eerste twee hoofdstukken terwijl de overige 38 hoofdstukken slechts één jaar beslaan.

Tussen het einde van Exodus en het begin van Numeri is een tijdsduur van één maand, hierin valt het boek Leviticus (Exodus 40:17 en Numeri 1:1).

In Numeri wordt de woestijnreis van de Israëlieten beschreven. Dit boek beslaat 38 jaar (Numeri 33:36-38).

De gebeurtenissen die beschreven worden in het boek Deuteronomium vinden ook in deze periode plaats.

De laatste 40 jaar zijn voor ons van bijzonder belang omdat het Israëlitische volk hier zijn begin als volk vindt. De geschiedenis van Israël is ons tot een voorbeeld gegeven (1 Korinthe 10:1-13, Hebreeën 3).

Het pascha (1 Korinthe 5:7), het manna (Johannes 6:31-35, 49-51), de wetgeving (Romeinen 10:4), de koperen slang (Johannes 3:14-16) en vele andere gebeurtenissen worden in het Nieuwe Testament aangehaald. Het zijn de schaduwbeelden die heenwijzen op Christus die komen zou. Hij is het ware Paaslam, in onze plaats geslacht. Hij noemt zichzelf het Brood dat uit de hemel is neergedaald. Hij heeft de wet van God vervuld en is het einde van de wet voor iedereen die gelooft. Hij liet zich aan het kruis verhogen zoals Mozes de slang in de woestijn verhoogd heeft.

5. De tijd van Jozua en de Richteren

In het eerste gedeelte van het boek Jozua worden de veroveringen beschreven. Dit begint met de belegering van Jericho (Jozua 6). Hoe lang deze strijd heeft geduurd wordt niet vermeld.

In Jozua 14:7-10 vinden we enige jaartallen betreffende de leeftijd van Kaleb die hier duidelijkheid kunnen geven. Deze man, die volhardde in het geloof, was 40 jaar toen hij met de andere verspieders werd uitgezonden. Dit vond plaats in de herfst van het tweede jaar ná de uittocht uit Egypte (Numeri 13:20). Kaleb is dus geboren in 2514 – 40 = 2474.

Bij de verdeling van het land, dus na de oorlogen, was hij 85 jaar.

De verdeling vond volgens deze berekening in 2474 + 85 = 2559 plaats. Met behulp van deze jaartallen kunnen we nu vaststellen dat de veroveringen 2559 – 2553 = 6 jaar hebben geduurd.

De tijd van de Richteren is zeer moeilijk vast te stellen. Het lijkt erop dat deze periode uit het bestaan van Israël toen “eenieder deed wat juist was in zijn ogen” gekenmerkt wordt door grote wanordelijkheden.

We vinden echter twee belangrijke cijfers in de Bijbel genoemd die betrekking hebben op deze tijd. In Richteren 11:26 zegt Jefta dat Israël 300 jaar in Hesbon heeft gewoond en in Handelingen 13:20 deelt Paulus ons mee dat de tijd van de Richteren, tot op Samuël, een periode van 450 jaar beslaat.

In het boek van de Richteren vinden we de éérste tijdsbepaling vermeld in hoofdstuk 3:8. Nu is het de vraag, hoeveel jaar liggen er tussen de verdeling van het land en dit vers.

Wanneer we aannemen dat de door Jefta genoemde 300 jaar eindigen bij de richter Jaïr dan zou deze niet genoemde periode 14 jaar hebben geduurd. Als we namelijk de getallen optellen die in het boek Richteren tot op Jaïr zijn vermeld krijgen we 286 jaar. De verovering van Hesbon gebeurde dus één jaar vóór de intocht in het land Kanaan (Deuteronomium 2:24) dus in 2552.

Jefta heeft dus in 2552+300=2852 het getal van 300 jaar genoemd. Samgar en de onderdrukking onder Jabin vallen in dezelfde tijd.

Jaïr (Richteren 10:3) en de tijd van de verdrukking door de kinderen van Ammon (Richteren 10:7,8) is niét in deze 300 jaar inbegrepen.

Als we aannemen, dat de 450 jaar in Handelingen 13:20 genoemd, met het begin van de onderdrukking door Kuschan Rischataïm beginnen (Richteren 3:8), dus in het jaar 2573, dan zou dit tijdperk tot 3023, dat is tot aan het einde van Samuël of het begin van de eerste koning geduurd hebben.

Een getal wat over het algemeen nogal wat moeilijkheden veroorzaakt, vinden we in 1 Koningen 6:1 waar we lezen dat het 4^e jaar van Salomo’s regering, tevens het 480^e jaar ná de uittocht van Israël uit Egypte is.

Als we alle jaren optellen vanaf de uittocht uit Egypte tot het 4^e jaar van Salomo’s regering, dan krijgen we de som van 594 jaar.

Nu is het merkwaardig dat het totaal aantal jaren waarin Israël onder slavernij en gedwongen heerschappij was, precies 114 is. Als we dit getal (dus de tijd waarin de vijanden over hen heersten) aftrekken van de 594 jaar, dan blijft er een periode van 480 jaar over. Dit getal zou dan als de tijd van de theocratie, dus als regering van God over Zijn volk, zijn te beschouwen.

In Hebreeën 11:31,32 worden een heleboel geloofshelden genoemd die in deze tijd van verwarring hebben geleefd. Zij zijn ons als een voorbeeld gegeven. Vooral Gideon en Samuël, die zich als jonge mensen aan de Heer hebben toegewijd, mogen wel voor onze aandacht staan, des te meer aangezien de tijd waarin wij leven veel overeenkomsten heeft met de tijd van de Richteren van Israël.

6. De heerschappij van de koningen, tot op de dood van Ahazia en Joram

Na de vorige periode van wanorde, komt nu een tijd waarin de Heer over Israël koningen aanstelt.

De eerste drie hebben volgens Gods Woord ieder 40 jaren geregeerd. Van Saul wordt dit aantal pas in het Nieuwe Testament genoemd (Handelingen 13:21). Zoals bekend, is het cijfer 40 in de Bijbel vaak het getal van de beproeving. Alleen al als we denken aan de 40-jarige woestijnreis van de kinderen van Israël en aan de 40 dagen en nachten, die de Heer Jezus in de woestijn verzocht werd door de duivel.

Wat een verschil is er tussen deze drie eerste koningen. Terwijl Saul een type is van de natuurlijke mens, zijn David en Salomo personen, die ons wijzen op Christus, de wáre Zoon van David, de Volmaakte Vredevorst. Na de regering van Salomo, een tijd, die door vrede gekenmerkt werd, komt een periode van strijd en moeite. Verdeeldheid en broedertwist wisselen elkaar af. Voortaal zal het volk Israël in twéé Rijke gesplitst zijn, met eigen koningen, totdat God zal herstellen en verenigen.

Als voor de éérste keer de naam van de koning wordt genoemd, betekend dit het jaar van zijn troonbestijging.

In 2 Kronieken 16:1-3 wordt gesproken over het 36^e jaar van het koninkrijk van Asa, de koning van Juda. Hier moeten we klaarblijkelijk niét denken aan de regering van Asa, maar aan het bestaan van het koninkrijk van Juda, vanaf de scheuring. Als dit niet zo was, dan zou Asa 9 jaren ná de dood van Baësa met deze koning van Israël hebben moeten strijden; immers, Baësa, die hier de aanvaller is, regeerde slechts van Asa’s 3^e tot zijn 26^e jaar (1 Koningen 15:33 en 16:8).

Volgens 1 Koningen 22:42 regeerde Josafat 25 jaren. Hiervan heeft hij 18 jaren alléén geregeerd, want in 2 Koningen 3:1 staat, dat Joram, de zoon van Achab, in het achttiende jaar van Josafat koning over Israël werd. Volgens 2 Koningen 8:16 heersten Josafat en Joram, de zoon van Josafat, tegelijk. Joram’s koningschap over Juda is dan in absolute zin begonnen ná de dood van zijn vader Josafat.

7. Vervolg tot de wegvoering van Israël

De scheuring van het Rijk, in het vorige gedeelte vermeld, is tot de wegvoering blijven voortbestaan.

Juda en Israël hebben ieder hun eigen geschiedenis gehouden. De koningen van beide Rijken volgen elkaar op.

In overeenstemming met Gods belofte aan Jehu (2 Koningen 10:30) kramen zijn zonen tot in het vierde geslacht op de troon van Israël (2 Koningen 15:12), namelijk Joahaz, Joas, Jerobeam II en Zacharia (2 Koningen 13:1, 10; 14:23; 15:8).

Het volk verliet de geboden van de Heere steeds meer, zodat God het tienstammen-rijk Israël aan de kant moest schuiven.

Tijdens het leven van de priester Jojada kwam er in Juda een grote opwekking. Deze trouwe gelovige werd 130 jaar oud en men begroef hem bij de koningen (2 Kronieken 24:15,16).

Zoals Elia en Eliza onder Israël het volk tot bekering riepen, zond God “vroeg en laat” (2 Kronieken 36:15) in deze periode ook onder Juda een heel aantal profeten., – we hoeven slechts te denken aan Jesaja, Joël, Hosea e.a. God liet niets onbeproefd om het volk van zijn verkeerde wegen terug te brengen.

Tijdens de regering van de goddeloze koning Achaz over Juda, is een belangrijke profetie betreffende de komst van Christus uitgesproken, die in het Nieuwe Testament wordt aangehaald (Jesaja 7:14; Mattheüs 1:23). In 2 Koningen 14:17 staat, dat koning Amazia van Juda ná de dood van Joas van Israël, nog 15 jaren leefde. Joas van Israël stierf in 3293 en dus moet Amazia in 3308 gestorven zijn.

In 2 Koningen 15:30 staat, dat Hoséa een verbintenis tegen Pekah, de koning van Israël, maakte en hem doodde in het 20^e jaar van Jotham van Juda. Dit is een moeilijkheid, omdat Jotham volgens 2 Kronieken 27:1, 8 slechts 16 jaar regeerde.

Achaz, de zoon van Jotham van Juda, was zéér goddeloos (2 Kronieken 28:19-25); het lijkt erop dat er daarom geen nota genomen is van zijn troonbestijging (2 Koningen 15:38; 2 Kronieken 27:9 en 28:1).

In het 27^e jaar van Jerobeam II van Israël (2 Koningen 15:1), dus in 3293 + 27 = 3320, of volgens Israëlitische berekening, die het begonnen jaar voor vol tellen, in 3319, kwam Uzzia (d.i. Azaria) op de troon van Juda. Hier is een tussenruimte van 11 jaren. De oorzaak moet wel gezocht worden in het feit, dat Uzzia pas 5 jaar was toen zijn vader Amazia stierf en dus 16 jaar was (11 jaren later) bij zijn troonbestijging.

Opmerkenswaard is, dat Hizkia (Jehizkia) de eerste koning is waarvan we lezen dat hij alle offerhoogten – dus zowel de hoogten voor de dienst aan de God van Israël, als die welke gebruikt werden voor de dienst aan de afgoden – heeft laten verwijderen (2 Kronieken 31:1).

Dat Samuël van de hoogten gebruik maakte om de God van Israël te offeren (1 Samuël 9:12-14) en later ook koning Salomo (1 Koningen 3:3), is min of meer te begrijpen, omdat de tempel te Jeruzalem toen nog niet gebouwd was, zoals ons in 1 Koningen 3:2 wordt meegedeeld.

Dat echter de offerhoogten voor de dienst aan de God van Israël nog gebruikt werden ná het gereed komen van de tempel van de Heere, óók tijdens de regering van de koningen waarvan we lezen dat zij deden “wat juist was in de ogen van de HEERE” (1 Koningen 22:43 e.a.), is toch wel typerend voor de geestelijke gesteldheid in Juda. Denken we maar aan Asa (1 Koningen 15:14), Josafat (1 Koningen 22:44), Joas (2 Koningen 12:3), Amazia (2 Koningen 14:4), Uzzia = Azaria (2 Koningen 15:4), Jotham (2 Koningen 15:35).

Weliswaar lezen we van Asa (2 Kronieken 14:2,3) en van Josafat (2 Kronieken 17:6) dat de offerhoogten afgebroken werden, maar dit heeft ongetwijfeld alleen betrekking op de hoogten voor de afgoden, immers, zoals gezegd, in 1 Koningen 15:14 en 22:44 lezen we het tegendeel.

Hizkia liet niet alleen alle offerhoogten wegnemen, maar hij liet óók de koperen slang van Mozes (Numeri 21:9) verbrijzelen, omdat tot op die tijd de Israëlieten gewend waren daaraan te offeren; en hij noemde ze “Nehustan” d.i. “koper” (2 Koningen 18:4).

8. Het koninkrijk Juda, vanaf de inneming van Samaria tot aan de wegvoering naar Babel

Ná Hizkia zullen nog zeven koningen over Juda heersen. Daarna moet God ook déze stammen terzijde stellen.

Het getuigenis, door God in Zijn Woord over deze laatste koningen gegeven, is niet gunstig. Koning Josia echter maakt hierop een grote uitzondering. Al op zéér jeugdige leeftijd zocht hij ernstig de God van zijn vader David. – Laten wij hem als voorbeeld voor ogen houden.

In Hizkia’s dagen heeft God op wonderbare wijze uitgeholpen. Deze koning ondervond heerlijke gebedsverhoringen. – Een Engel van de Heere verslaat in één nacht 185000 Assyriërs, waardoor Jeruzalem wordt bevrijd (Jesaja 37:36). – Later vindt de genezing van Hizkia plaats. Drie jaar ná deze genezing werd zijn zoon Manasse geboren.

Bovengenoemde periode beslaat 133 jaren. – Jeremia en Ezechiël hebben in deze tijd geleefd. – Daniël en zijn vrienden werden 19 jaren vóór de verwoesting van Jeruzalem weggevoerd naar Babel, tijdens de regering van koning Jojakim (Daniël 1:1).

9. De Babylonische gevangenschap en de terugkeer tot op de Messias

Het begin van de gevangenschap valt in het jaar 3520 zoals al werd aangetoond namelijk toen Daniël en zijn medegevangenen naar Babel werden weggevoerd (Daniël 1:1). Dit jaar is het begin van de dor de profeet Jeremia genoemde 70 jaren (Jeremia 25:11, 12; zie ook Daniël 9:2).

De 70 jaarweken van Daniël 9:24-27 beginnen dáár waar de 70 jaren eindigen, dus in 3589 (Ezra 1:1-4). (Uit Leviticus 25:8 weten we dat wanneer de Schrift spreekt over jaarweken hier volledige jaren mee bedoeld zijn). Van de 70 jaarweken zijn 7×7 = 49 en 62×7 = 434 reeds vervuld terwijl de laatste jaarweek (dit zijn dus 7 jaren) nog in vervulling moet treden.

In Daniël 9:26 staat: “na de tweeënzestig weken zal de Messias uitgeroeid worden”. We hebben de indruk dat het einde van deze 434 jaar niét valt in het jaar van de kruisiging, maar veelmeer in het jaar waarin de Heer Jezus voor het eerst in het openbaar optrad en zich dus als de Messias openbaarde en als zodanig werd verworpen (zie vers 25). Door de verwerping van de Messias werd de geschiedenis van het Joodse volk onderbroken. We kunnen met onze tijdrekening dus niet verder gaan dan tot de verwerping, de kruisiging van Christus.

Overzicht

Slotwoord

Na de verwerping van de Christus is het Joodse volk door God tijdelijk aan de kant gezet.

Zij zijn over de hele wereld verstrooid en prijsgegeven aan smaad en vervolging zoals door Mozes in Deuteronomium 28:37 al was voorzegt.

Wezenlijk de wens van het Joodse volk: “Zijn bloed over ons en onze kinderen” (Mattheüs 27:25) is voor hen in al zijn verschrikking in vervulling gegaan.

Bij de uitstorting van de Heilige Geest, tien dagen ná de hemelvaart van de Heer Jezus, is een nieuwe bedeling aangebroken. Deze was is de voorgaande bedelingen een verborgenheid (Efeze 3:1-6). In deze bedeling van de genade wordt de Gemeente van de Heer gevormd (Mattheüs 16:18 en Handelingen 2:47^b).

Tot hoelang deze bedeling – waarin God zich in Zijn wonderbare genade tot alle mensen richt met de blijde boodschap dat er vergeving van zonden is te verkrijgen door het geloof in de Heer Jezus – zal duren, is ons niet bekend gemaakt.

Als de volheid van de heidenen zal ingegaan zijn (Romeinen 11:25) en de Gemeente van de Heer in de hemel is opgenomen (1 Thessalonika 4:13-17) zal de laatste week van Daniël in vervulling gaan.

Na deze laatste week zal de Heer Jezus als Messias duizend jaren in vrede en gerechtigheid over deze aarde heersen; de macht van de Satan is dan uitgeschakeld (Openbaring 20:1-6).

Na dit duizendjarig vrederijk zal Satan een korte tijd ontbonden worden en opnieuw de volken tot opstand tegen God verleiden (Openbaring 20:7-10) maar direct daarop vindt het oordeel van de doden voor de grote witte troon plaats (Openbaring 20:11-15).

Hierna treedt de eeuwige toestand in (Openbaring 21:1-8).