Gave en bekwaamheid

“Want [het is] als een mens die buitenslands ging en zijn eigen slaven riep en hun zijn bezittingen toevertrouwde. En de een gaf hij vijf talenten, de ander twee, de derde één, ieder naar zijn eigen bekwaamheid” (Mattheüs 25:14-15a).

God geeft en vormt de verstandelijke vermogens van de mens. Dat is het wat in de Schrift ‘de bekwaamheid’ wordt genoemd. Maar onderzoek deze gelijkenis van onze Heer eens waarin Hij juist op deze zaak zinspeelt, en u zult vinden dat Hij verschil maakt tussen ‘de gave’ en ‘de bekwaamheid’. Hij gaf aan “ieder naar zijn eigen bekwaamheid”. God vormt de mensen die Hij roept om Hem te dienen zelfs al vóór hun bekering tot vaten voor Zijn doel. Zijn voorzienigheid kiest een persoon uit, eigenlijk al vanaf zijn geboorte, en vervolgens regelt Hij alle omstandigheden van zijn hele leven daarna.

Bij Paulus vindt u zowel een hoogst opmerkelijk aangeboren karakter, als een ongewone opleiding en verworvenheden. Dit alles werd op voorzienige wijze in Saulus van Tarsus geregeld; maar bovendien werd er, toen hij door de genade van God geroepen werd, een gave in hem gelegd die hij daarvoor nog niet bezat – een door de Heilige Geest gegeven vermogen om de waarheid te kunnen begrijpen en die waarheid vervolgens met kracht op de zielen van de mensen te binden. God werkte door middel van zijn aangeboren karakter, zijn manier van uitdrukken, en zijn bijzondere schrijfstijl. Maar alle dingen – hoewel zij via zijn natuurlijke bekwaamheid verliepen – werden gedaan in deze nieuwe kracht van de Heilige Geest, die aan zijn ziel was meegedeeld.

Er is dus sprake van deze twee dingen: de bekwaamheid die de persoon vormt die een gave heeft, en de gave zelf die de richtinggevende energie van de bekwaamheid is onder de leiding van de Heer, en dus in afhankelijkheid van Hem. Er bestaat niet zoiets als een gave gescheiden van de persoon in wie de gave werkt. Een gave kan dus niet worden losgekoppeld van de persoon aan wie de Heer die speciale gave heeft gegeven.

W. Kelly

Uit: maandblad ‘Uit het Woord der Waarheid’, jaargang 54, bladzijde 23