Abortus en aborterende anticonceptie

Het leven begint vóór de geboorte: bij de conceptie

In Lukas 1:15 lezen we dat het kind Johannes de Doper al vanaf de moederschoot (dus in de buik van zijn moeder) vervuld was met de Heilige Geest. In Lukas 1:35-43 springt de baby van Elisabeth van blijdschap op in de buik van zijn moeder.
De psalmist zegt in Psalm 139:13-16: “Gij hebt mij in de buik van mijn moeder gevormd. Ik loof U, omdat ik op een heel ontzagwekkende wijze wonderbaar gemaakt ben; wonderlijk zijn Uw werken; mijn ziel weet dat heel goed. Mijn gebeente was voor U niet verborgen toen ik in het verborgene gemaakt ben, en als een borduursel gemaakt ben in de benedenste delen van de aarde. Uw ogen hebben mijn ongevormd begin gezien; en al mijn leden waren in Uw boek geschreven; van dag tot dag werden zij gevormd, toen er nog niet één van bestond” (vertaling van J.N. Darby).

Job 3:11 en 16 zegt: “Waarom ben ik niet van de baarmoeder af gestorven, en heb ik de geest niet gegeven toen ik uit de buik naar buiten kwam? … als de kleine kinderen die het licht niet gezien hebben”.

Uit deze Bijbelteksten blijkt heel duidelijk dat het leven vóór de geboorte begint, namelijk op het moment van de conceptie (bevruchting). Het kleine kind is zelfs al vóór de geboorte in staat gevoelens te hebben (Lukas 1:44).

Abortus in Gods ogen

Abortus provocatus (ook in de allereerste fase door middel van een morning-after-pil en dergelijke) is dus volgens de Bijbel een criminele daad, een overtreding van Gods duidelijke gebod: « U zult niet doodslaan ». En Gods Woord veroordeelt zo’n daad overduidelijk (1 Timotheüs 1:9), zelfs al staan de wetten van ons land het toe.

Het doden van kinderen is iets afschuwelijks voor God (Jeremia 32:35). De zonde van het offeren van kinderen aan de afgoden (of aan onze eigen afgoden en passies) werd door God al in vroegere tijden met grote strengheid gestraft (Leviticus 20:1-5 en 18:21). In Jeruzalem werd tijdens de regering van Manasse zeer veel onschuldig bloed vergoten. Dat was de belangrijkste reden waarom God Israël in vroegere tijden geen vergeving meer heeft geschonken en Jeruzalem zowel als de tempel heeft laten verwoesten, terwijl het volk in ballingschap moest gaan (2 Koningen 21:16; 23:26; 24:4). Dat de mensen er geen kwaad in zien verandert helemaal niets aan het verdorven karakter van zulke daden voor God (Psalm 94:7-11).

Tegenstrijdige gedachten in de westerse maatschappij

  1. Meer dan ooit tevoren worden de rechten van het kind benadrukt, en is men een voorvechter van de kinderbescherming over de hele wereld. Maar het ongeboren kind geniet geen enkel recht en geen enkele vorm van bescherming…
  2. Meer dan in vroegere tijden wordt het heilige en onaantastbare karakter van het menselijke leven onderstreept, met als gevolg de afschaffing van de ‘onmenselijke’ doodstraf zelfs voor de ergste criminelen. Waarom wordt het ongeboren kind tegelijkertijd behandeld als een willekeurig ‘vermoordbaar’ wezen?
  3. Men beweert dat de vrouw het recht heeft over haar eigen lichaam te beschikken en te beslissen. Dat klopt uiteraard tot op zekere hoogte, maar deze onevenwichtige manier van bekijken beantwoordt totaal niet de vragen naar de rechten van het kind dat nog geboren moet worden. En hebben we objectieve redenen om te beweren dat het recht en de belangen van de moeder sterker zijn dan die van het kind?
  4. Er wordt beweerd dat de vrouw eigenaar is van haar eigen lichaam, en dat ze er dus over kan beschikken zoals ze wil. Vraag: sinds wanneer heeft een eigenaar het recht mensen te doden die bij hem wonen?

Verharding van de gewetens en de harten en de misleiding van speakers

Het is frappant de voortdurende ontwikkeling van de wetten te zien; er wordt steeds meer toegestaan, morele grenzen worden de één na de ander verlegd of opgeheven. Bovendien komt er hoe langer hoe minder protest tegen.

Het voorbeeld van Frankrijk werpt er licht op:
Eerste stap: de abortuswet wordt uitgevaardigd voor een beperkte experimentele tijdsduur van vijf jaar.
Vervolgens wordt vastgelegd dat abortus provocatus een grondrecht van iedere Française is.
Ten derde wordt de periode waarin abortus is toegestaan steeds meer verlengd.
Daarna is door het Hoger Gerechtshof vastgesteld dat de kans op schade (bij de moeder) veel groter is als het kindje gehandicapt is; men overweegt dus een verplichte abortus provocatus in zulke gevallen.

Sommige experts voeren om die reden daadwerkelijk abortus door. Men zoekt naar gebreken bij foetussen, en stelt ze vast zodat degene die het wil de foetus kan ‘laten weghalen’ (dat is doden). Dat is een ontwikkeling die rechtstreeks leidt naar de praktijk waarbij de ouders zelf bepalen of ze dit kind nu willen hebben. Maar als je dit zo duidelijk aan de kaak stelt, is men verontwaardigd, want dat zou een aantasting van het eergevoel van de vrouw zijn…

Deze voortdurende verdere verwijdering van God en van Zijn normen is ons al in Romeinen 1 door de apostel Paulus aangekondigd. Deze ontwikkeling komt voort uit het feit dat de mensen God niet meer willen erkennen en met Zijn Woord geen rekening willen houden (Romeinen 1:21). In zo’n toestand is er geen sprake van stilstand, maar de mensheid gaat steeds meer ten onder in een verharding van de harten en gewetens – naar God toe zowel als naar het ongeboren menselijke leven.

Steeds meer gevallen van moord op kinderen

De toename van het aantal kindermoorden was vroeger al een duidelijk kenmerk van de periodes van extreme achteruitgang in het volk Israël (2 Koningen 17:17 en Jesaja 57:5); terwijl één van de meest kenmerkende activiteiten van een godvrezende koning was dat hij de kinderoffers liet verbieden, en ervoor zorgde dat deze kindermoorden niet opnieuw konden beginnen (2 Koningen 23:10).
Seriemoord op kinderen kenmerkte ook de tijd van de eerste komst van de Heer Jezus op aarde (Mattheüs 2:16-18). En het lijkt er sterk op dat dit ook onze tijd, zo kort voor Zijn tweede komst, steeds sterker karakteriseert.

De toorn van God

De apostel Paulus zegt in Romeinen 1:18 en 28-29 dat de toorn van God nu wordt geopenbaard over elke goddeloosheid en ongerechtigheid van de mensen. Daarbij horen alle dingen die God verboden heeft. En moord wordt er nadrukkelijk bij vermeld.

Gelukkig: er is altijd een weg terug voor iedere vrouw of man die zich bekeert. De deur staat open, óók als iemand zich heeft bezondigd aan abortus provocatus of aborterende anticonceptie-middelen. God is een God van genade en vergeving, en Hij wil ons tóch vergeven, vrede geven en zegenen als we tot Hem komen met oprecht berouw. Het voorbeeld van Manasse (in 2 Kronieken 33:12-16) is wat dat betreft des te opmerkelijker; want juist hij was het die veel onschuldig bloed had vergoten (2 Koningen 24:3-4). Maar wee degene die zich niet bekeert van zulke zonden. Amon, de zoon van Manasse, is een ernstige waarschuwing voor zulke mensen (lees maar na in 2 Kronieken 33:23).

Naar bibliquest.org.